Ne Zaman Geçer?

Merhaba dün yazdıklarınızı okudum o kadar kendimi buldum ki . Benim kızım da 6 aylık oldu üstelik 2.çocuğum ama ben ilk kızımla ve eşimle yaşadığımız günleri o kadar özlüyordum ki … işime ara verdim arkadaşlarımla görüşmeye ara verdim büyük kızımla yaptığımız aktivitelere ara verdim bu beni o kadar üzüyordu ki inanın yaşamak istemiyordum. Şu an daha iyiyim ya da kabullenmeye başladım galiba . Siz nasılsınız daha iyi misiniz merak ettim 🤍

Yazdıklarınız çok kıymetli teşekkür ederim bir sürü zaman ayırmışsınız. Eşim çok anlayışlı ve ilgili bir baba aslına bakarsanız. Ama aktif bir sahada çalışıyor ve çok yoruluyor. Annem hasta küçük kardeşim ve alzheimer babaneme bakıyor. Kayınvalidem çok yaşlı. Diğer kardeşlerim de kendi işlerinde güçlerindeler. Kimseden yardım isteyemiyorum anlayacağınız. Eşim evdeyse biraz rahatlıyorum. Olmadığı günler gözüm sürekli saatte. Dakikaları sayıyorum. Gelsin bebekle ilgilensin diye bile değil. Evde biri olsun diye. Zaten dışarıdan kimseyle de görüşemiyorum Kış yaşadığım şehirde hala devam ediyor ve çok salgın hastalık var. Korkuyorum insanlarla temasa geçmeye. Tüm bu senaryoda ruh sağlığımı korumak çok mümkün olmuyor. Bazen bebeğim ağladıkça ben de ağlıyorum akşama kadar. Pencereden dışarıyı izliyorum onu uyuturken. Eski hayatıma sürekli özlem duyuyorum. Saçlarım dökülüyor, bebek ağlıyor, ev kirli ve rezil durumda, eşimle önceki günden bozuğuz mesela, hava kap karanlık, yağmurlu, uykusuzluk, duş alamamışım kokuyorum... tüm bunlar üst üste biniyor bazen. Kaçmak istiyorum yapamıyorum. Bir yaşına kadar süt verip ilaca başlayacağım. Başka bir yol bulamıyorum. Böyle hissettiğim için de çok üzülüyorum biliyor musunuz? Dünya tatlısı bir bebeğim var ama mutlu olmayı beceremiyorum.

Ben de tam olarak bunları yaşıyorum. Hepimiz aynı durumdayız aslında. Mesela bugün düşündüm ki benimle aynı duyguları yaşayan bir insan olsa bebeğiyle aynı yerde yaşasak mesela resmen derdimize derman oluruz gibi geldi. Tek başına olduğunu düşünmek hem yoruyor hem yıpratıyor insanı. Bebeğimizi de böyle düşüncelerle yoruyoruz üzüyoruz ama elimizden de bir şey gelmiyor

Tüm anneler benim gibi ya da sizin gibiymiş yazılanlara bakılırsa. Önceden anneler anne olarak doğuyor diye düşünürdüm. Sadece bunun için doğmuşlar gibi. Demek ki herkes aynı şeyleri yaşayarak büyütüyor. Haklısınız bizler gibi bir dostumuz olsa belki yükümüz hafiflerdi

Bende aynı duyguları yaşıyorum 3 yıl bebeğim olmadı çok istedim çok uğraştım etrafımda gördüğüm duyduğum olumlu olumsuz her şeyiyle yapabilirim hazırım diye düşünüyordum sonra hamile kaldım çok mutlu olmuştum ama bebeğim olduktan sonra psikolojim alt üst oldu sürekli ağlıyorum hazır değilmişim ben biraz daha beklemeliymişim diye düşünüyorum eşimden uzaklaşmış kimsesiz kalmışım gibi hissediyorum ilk bebeğim hiçbir şeyi bilemiyorum anlayamıyorum sıfır tecrübe hep yalnızım tek başıma sinir krizleri geçirdiğim oldu çok güzel ama çok zor bir süreç

Öyle gerçekten. Bazı günler boğuluyormuşum gibi hissediyorum. Hepsi normal sanırım bunların herkes aynı çünkü. Hala lohusayız sanırım. En kısa zamanda ferahlığa çıkmanızı diliyorum

O kadar beni anlatmışsınız ki bende sizinle aynı durumu ve düşünceleri paylaşıyorum. Çocuksuz arkadaşlarımı,gezen tozan çalışanları kıskanıyorum bazen. Ama geçicek eski biz olucaz sadece canımızın parçaları ile ❤️