Ne Zaman Geçer?

Benim durumumda sizden farklı değil inanın benim de plansız ve beklenmeyen oldu bebeğimin gelişi işimi kariyerimi çevremi rahatlığımi biran da kaybetmek zorunda kaldım böyle hissetmeniz çok normal ama emin olun büyüdükçe bu his yerini çok güzel duygulara bırakıyor bebeğim şimdi altı buçuk aylık beni iyice tanıyor tepki veriyor oyunlar oynamaya başladık her gün birşey öğreniyor onunla birlikte ben de öğreniyorum tek başına desteksiz baktığım halde bebeğinizle dışarı çıkın gezin hava şartları uygun olduğu zamanlarda emin olun o kadar iyi geliyor ki bu zamanları bir daha gelmicek büyüyor siz tekrar özgürlüğüne kavuşacaksınız endişe etmeyin böyle düşünün sizin böyle düşünmeniz emin olun bebekde hissediyor herşey güzel olacak bir çiçek düşünün onu buyutuyorsunuz ne kadar güzel birşey

Sürekli söylüyorum bunları kendime. Zaten sevgide problem yok. Ama herşeyimi kaybettim. Uğruna sabahlara kadar ders çalıştığım senelerini verdiğim mesleğimi, çok sevdiğim arkadaşlarımı, en önemlisi de eşimi kaybettim. Eşimle artık eğlenemiyorum, ona vakit ayıramıyorum o da aynı şekilde bana vakit ayıramıyor. Sorumluluklarımız arttığı için çatışma alanlarımız da arttı. İki günün biri kavga ediyoruz. İkimizde gün içinde perişan oluyoruz. Akşam nasıl uyuduğumuzu bilmiyoruz. Ne kadar eğlenirdik oysa. Kardeşlerim, arkadaşlarım kendileri kazanıp kendileri yiyorlar. Bugün fransa yarın antalya geziyorlar. Sosyal medya hesaplarımı bile kapattım bana iyi gelmiyor diye. Bundan sonra sadece çocuğumu düşünmem, onun için kendimi feda etmem gerekiyor galiba ama çok üzgünüm. Kendimi kadın gibi bile hissetmiyorum. Kaş bıyık aldırmayalı aylar oldu. İçimden gelmiyor. Düşünebiliyor musunuz

O kadar iyi anlıyorum ki seni zaten bebek olduktan sonra karı koca yerini anne babaya alıyor çok iyi anlıyorum ama yapacak birşey yokki bunları düşündükçe sana da yazık bebeğine de eşine de sen hem psikolojik hem bedenen sağlam durman lazım sonra çok vicdan yapıyorsun inan ben de yaşadım aynısını baktım çare yok adapte olmaya başladım sende öyle dene sana da eşine de bebeğine de alışma süreci bu ama geçecek

Merhaba, kendinizi feda etmek gibi düşünmeyin bu durumu. Beraber yol almak gibi düşünün. Kızım 7 aylık, bende ağır bir depresyondan yeni yeni çıkmış gibiyim. Savaşarak bir yere varamayacağımı kabullenince akışına bıraktım ve daha iyi hissediyorum. Anlattıklarınızda çok haklısınız hayatım bitti diye düşünüyor insan Nasıl hissettiğinizi gerçekten anlıyorum. Mola verebilecek durumunuz varsa vermeye çalışın yakınınız bakabilirse eğer çocuğa biraz baksın siz bi yürüyüş yapın ya da evde bi kahve için cama balkona çıkın. Alabiliyorsanız psikolojik destek alın çok iyi gelir.

Ben en son kuaför e bebeğim on günlük du gittim düşünün altı buçuk aylık şuan ve ben saçları kaynak olan bir giydiğini bir daha giymeyen kendine çok iyi bakan bir kadindim ama şuan pişman mıyım aslaaa onun bana her bakisi her gülüşü benim ömrüme ömür katıyor çünkü biliyorum ki onunla birlikte ben de büyüyorum

Psikologla görüşüyorum. Bazen işe yarıyor gibi hissediyorum sonra yine eski halime dönüyorum. Öncesinde psikiyatriste gittim. İlaç yazardım ama emziriyorsun o yüzden veremem dedi. Çevremdeki kadınlara bakıyorum, ikinci kucağındayken [3.nün](3.nün) planını yapıyorlar. "Nasıl ya??"diyorum. Ben perişanım, bittim, tükendim ama insanlar yıllarını hamile ve lohusa olarak geçiriyor. Ben neden onlar gibi değilim? Annelik neden bana göre değil anlamıyorum

İnşallah en kısa zamanda alışmayı diliyorum. Başka çarem de yok. Sürekli mutsuz bir anne bir bebeğe ne katabilir ki? Bazen bebeğime bakıp üzülüyorum. Benden daha iyisini hakkediyor diye.

Herkesin durumu karşılaması farklıdır öyle düşünmeyin. Ben camdan atlamak üzereyken bi anda ne oldu bilmiyorum ve mutlu hissetmeye başladım. Ne kadar sürer bilmiyorum amagerçekten geçiyor. Biraz çabalamak gerekiyor bazen. Sizi ne mutlu edecekse küçük bi adım bile olsa atmaya çalışın

Sakin bebeğine bakıp üzülme bunlar geçince emin ol çok çok mutlu huzurulu hissedeceksin sen uzuldukce düşündükçe üstüne birde bebeğin sorumluluğu yorgunluk uykusuzluk daha kötü hisettirir kendini motive et biz kadınız anneyiz bizim kötü hissetme gibi bir lüksümüz yok maalesef kizlar çünkü küçücük kalpleriyle bizden başka bu dünya da kimseyi tanımıyorlar bize muhtaçlar

Ne güzel çok sevindim adınıza. Bebeğim çok ağır bir hastalık dönemi atlattı. Yoğunbakım sürecimiz oldu bulaşıcı hastalık sebebiyle. Hastane odalarında şimdi şu camdan atlasam herşey bitecek, rahatlayacağım, bebeğime annem benden daha iyi bakar diye çok düşündüm ben de. Çok şükür çıktık ama hastalık kaygısı yüzünden sosyal hayatım çok sınırlı şuanda. Sadece bebeğimin bir yaşını dondurmasını bekliyorum. Sanki o zaman daha iyi olacakmışım gibi düşünüyorum. İşlerimi yoluna koyarsam daha iyi olurum diye umuyorum. Önümde çok uzun bir süreç var. Hergün kalkıp elinden gelenin en iyisini yap, bugün de gece olacak, birer gün birer gün büyüyecek diyorum. Ama sonra yıllarım böyle bitecek zaten 30 yaşındayım diye karanlığa gömülüyorum. Çok karmaşığım

Evet. Zaten bu yüzden ayakta durmaya çalışıyorum

Bence tüm anneler aynı durumda bende sizin gibiydim eşimle evlenir evlenmez çocuğumuz oldu ev çocuk ailevi problemler derken çok yıprandık bı dönem boşanmaya kadar gittik sonrasında çocuğumun bana engel olmadığını anladım inanır mısınız her yere onunla gittim kahve içmeye yemek yemeye alışveriş yapmaya şuan iki oğlum var büyük olan 5 yaşında küçüğümüz 9 aylik hiç iki çocuğum varmış da bana engelmis gibi görmüyorum heryere onlarla seyahat edip geziyorum arkadaşlarımla görüşüyorum çalışmayı çok seviyorum ama malesef uzun zamandır çalışmıyorum bende eşimle alıştık bu duruma artık anne baba olduğumuzun farkına vardık hatta bazen diyorum boşanıp tekrar sevgili olalım sevgiliyken herşey çok güzeldi gezer tozar eğlenirdik evlilik çok başka bişey başka bı sorumluluk zamanla umarım herşey sizin için daha iyi olur

Ben bu süreçte kız kardeşimden çok şey öğrendim. Bebeğim var diye dört duvar arasına tıkılı kalmak yerine bebeğimle yapabileceklerimi öğrenmeye çalıştım demişti. Mesela ilk başta bebek arabasıyla bir yerlere yürüyebiliyor musunuz ya da caddeye gidebiliyor musunuz? Şayet bebeğiniz benim bebeğim gibi yatmayı sevmeyen biriyse kanguru çok iş görür. Ben kanguru sayesinde arkadaşlarımla buluşmaya gidebiliyorum. İlk doğumum olmasına rağmen evde tıkılı kalmamaya özen gösterdim. Bebeğimle resim sergisine bile gitmeye çalıştım. Bebeğiniz yaka iğneniz yaka süsünüz gibi sizinle olacak ve beraber şekilleneceksiniz. Çevrenizde sizinle beraber sohbet edecek birileri varsa beraber bebeğinizle buluşun. Ağlar ya da huysuzluk yapar endişesi yüzünden evde kalmayın. İnsanlar size yardımcı olabilir bırakın biraz deneyin şayet olumsuz bir sonuç alırsanız tekrar başka çözümler arayabiliriz 🥰

Ne güzel maşallah ben de aynı ferahlığa kavuşmayı diliyorum. Hayata bebeğimle devam etmeyi öğrenmem gerek. Şuan benim için herşey bekleme modunda ve eğer bunu devam ettirirsem kendimi tamamen kaybedeceğim

Ben hastalık endişesiyle çıkamıyorum daha çok evden. Çok kötü şeyler yaşadık. Yine olursa korkusu beni bitiriyor.

Bebeğiniz sağlık sorunu belkide bu durumda sizi daha etkilemiş olabilir hasta olamaması için belkide herşeyi erteliyorsunuz psikolojik olarak çöküntü yaşıyorsunuz malesef biz anneler her aşamada sanki daha fazla yükümüz var gibi ki öyle bence benimde ilk oğlumda yoğun bakım sürecimiz oldu öldüm öldüm dirildim inanın ağlamadığım tek bı saat yoktu ama herşey geçti inanın geçiyor belki zor geliyor ama geçiyor hayat bı şekilde bizi alıştırıyor

Çok geçmiş olsun Allah bir daha yaşatmasın. Ağır acılar göstermesin rabbim kimseye. Çok teşekkür ederim cevabınız için. Deneyeceğim ben de bir şekilde devam etmeyi

İnanın çoğu kadın aynı süreci yaşıyor yalnız değilsiniz. Sadece birilerinin sizi anladığını söylemeye ve anneliğinizi takdir etmeye ihtiyacınız var. Eşinizle aynı anda yemek yiyememek veya birşeyler izleyememek çok normal. Şuan dünya dönüyor da siz sabit bir yere tıkılı kalmış gibi hissediyorsunuz. Bunun zamanla oturması için küçük ama etkili adımlara ihtiyacınız olabilir. Çevrenizdeki insanlardan yardım istemek çok zor olabiliyor ama çekinmeyin. Benim yaşadığım en büyük sorun önceden her işimi tek gören ve bireysel vakit geçirince aşırı mutlu olan birisiyken şuan tek başıma neredeyse hiç kalamıyorum. Bunu şöyle aşmaya çalışıyorum. Gün içerisinde bebeğimle ilgilenirken eşim 10 dk bile olsa bana o zamanı verecekse “hayır” demiyorum. Önceleri sadece kendim ilgilenip içten içe eşime kızardım. Ben bebek uyuturken o oturuyor, ben açken o şuan merak ediyor mu acaba gibisinden sorular beynime doluşuyordu. Eşimle bir karar aldık ne kadar zorlandığımı açıkça duygularımı fikirlerimi dile getiriyorum. Akşam işten geldiğinde hemen bebeği ona vermeyip “pijamasını giymesini, yemeğini yemesini ve 10 dk dinlenmesini” bekledikten sonra bana tek başıma 1 saat zaman bırakıyor. Bu dilimde tek olmak o kadar iyi geliyor ki anlatamam. Önceleri eşim işten gelirdi dinlenmeden hemen çocukla ilgilenince hem o aç oluyordu hem ben. O yorgun ve bitik ben daha fenaydım diye arada tartışma çıkıyordu. Birbirimize sürekli daha yorgun olmayı savunmak yerine anneliğimizi ve babalığımızı takdir eden sözlere başladık. Süreçle alakalı geçici olduğuna ve hava almak için zaman tanımaya başladık. Çocuk ağlayabilir bu çok normal diye diye inanın dışarı çıkardım. Zira benim bebeğim asla bebek arabasında 2-3 dakikadan fazla kalmazdı. Bu sebeple çözümler aradık. Sling ve Kanguruyu öyle keşfettik. Babası da kanguruyu takıp bebeğimizi gezdirince rahatladım. Bana bağlı evet ama babasına da bırakabilecek kadar alanı ancak oluşturduk. Kusura bakmayın uzun oldu ama inanın kimse mükemmel değil ve sosyal medyadaki gibi sessiz sakin bebekler yok ( bana denk gelmedi en azından). Bunu bilerek yalnız olmadığımızı ve paylaşarak bu sıkıntıyı aşmaya çalışacağımızı düşünüyorum. Esen kalın 🥰♥️

Merhaba dün yazdıklarınızı okudum o kadar kendimi buldum ki . Benim kızım da 6 aylık oldu üstelik 2.çocuğum ama ben ilk kızımla ve eşimle yaşadığımız günleri o kadar özlüyordum ki … işime ara verdim arkadaşlarımla görüşmeye ara verdim büyük kızımla yaptığımız aktivitelere ara verdim bu beni o kadar üzüyordu ki inanın yaşamak istemiyordum. Şu an daha iyiyim ya da kabullenmeye başladım galiba . Siz nasılsınız daha iyi misiniz merak ettim 🤍

Yazdıklarınız çok kıymetli teşekkür ederim bir sürü zaman ayırmışsınız. Eşim çok anlayışlı ve ilgili bir baba aslına bakarsanız. Ama aktif bir sahada çalışıyor ve çok yoruluyor. Annem hasta küçük kardeşim ve alzheimer babaneme bakıyor. Kayınvalidem çok yaşlı. Diğer kardeşlerim de kendi işlerinde güçlerindeler. Kimseden yardım isteyemiyorum anlayacağınız. Eşim evdeyse biraz rahatlıyorum. Olmadığı günler gözüm sürekli saatte. Dakikaları sayıyorum. Gelsin bebekle ilgilensin diye bile değil. Evde biri olsun diye. Zaten dışarıdan kimseyle de görüşemiyorum Kış yaşadığım şehirde hala devam ediyor ve çok salgın hastalık var. Korkuyorum insanlarla temasa geçmeye. Tüm bu senaryoda ruh sağlığımı korumak çok mümkün olmuyor. Bazen bebeğim ağladıkça ben de ağlıyorum akşama kadar. Pencereden dışarıyı izliyorum onu uyuturken. Eski hayatıma sürekli özlem duyuyorum. Saçlarım dökülüyor, bebek ağlıyor, ev kirli ve rezil durumda, eşimle önceki günden bozuğuz mesela, hava kap karanlık, yağmurlu, uykusuzluk, duş alamamışım kokuyorum... tüm bunlar üst üste biniyor bazen. Kaçmak istiyorum yapamıyorum. Bir yaşına kadar süt verip ilaca başlayacağım. Başka bir yol bulamıyorum. Böyle hissettiğim için de çok üzülüyorum biliyor musunuz? Dünya tatlısı bir bebeğim var ama mutlu olmayı beceremiyorum.