Dertleşelim

Farkettim ki her zor zamanımda bu uygulamaya koşuyorum beni anlayan anneleri görünce içim biraz rahatlıyor. Çevremize psikolojik olarak yıprandığımızı dile getirince “ şükret, bak o kadar çocuk isteyene nasip olmuyor, şikayet etme o senin mucizen veya bunlar daha iyi günlerin” tarzı yorumlar alıyoruz hepimiz evlatlarımızı çok seviyoruz tabiki ama insanız yoruluyoruz kendimize vakit ayırmak istiyoruz özellikle sosyal medyada mutlu, bakımlı, aşırı pozitif anneleri görünce ben yetersiz miyim hissi oluşuyor. Kimse kimseyi yargılamadan biraz dertleşelim istedim en çok hangi konuda zorlanıyorsunuz? Ben bebeğimde uyku sorunu yaşıyorum gündüzleri aşırı kısa uyuyor ve sürekli kucağımda olduğu için evimin işini bile yapamıyorum geceleri de saat başı uyanıyor doktor bir şeyi yok normal dönemsel dedi ama derin uykuya geçemediğim için çok yıpranmış durumdayım gurbetteyim yardım edenim yok eşim de destek olmuyor uyuyamıyor dinlenemiyorum yetersiz hissediyorum ne kendime ne evladıma ne evime yetişemiyorum gibi geliyor