Annelik Psikolojisi

Bence herkes beni suçluyor kısmındaki herkesi yavaş yavaş hayatından çıkar. Sadece bebeğine odaklan. Bağırmalarının nedeni çok fazla şey olabilir, sen kötü olursan bebeğin de kötü olacaktır. Onların dünyaya açılan penceresiyiz biz. Havalar sıcak ama gün battıktan sonra mümkün olduğunca yürüyüşe çıkın.

Benim de kızım 5 aylık ben de aynı durumdayım. Benim kızım da bensiz durmuyor onu bırakıp nasıl işe gitcem yemesi uykusu nasıl olcak bunları düşünmekten kafayı yicem. Eşime göre abartıyorum. Keşke biraz annelik duygusu yüklense

Üzerimde çok fazla yük var istemsizce gergin oluyorum

Bizi anlamıyorlar malesef ve bir şeyler ters gidince de bizi suçluyorlar

Eşime diyorum dediği şey anne olmak kolay mı zorlanacaksın tabii

Bu kadar zor olacaksa sen de zorlan diyorsun ama nafile

bende buna çok sinir oluyorum anne olmak kolay değil evet ama bir de yemek temizlik psikolojik bunalım bunlar hiç kolay değil keşke biraz destek olsalarda bizde biraz nefes alsak bu kadar gergin olup çocuklarımıza da yansıtmasak

Evet bugün yattığı yerde biraz ağladı gelmiş kaldırmış bebeği kızıyor ki niye ağlatıyorsun kaldırmıyorsun

Çok zor anne olmak her şeye yetişemeye çalışmak çok yorucu

Maalesef öyle

Sizinle aynı durumdayiz benim bebeğim de 10 aylık diş çıkarma durumundan Cook geç yatıyor gece sürekli uyanıyor ve eşim offf uyku düzenimiz çok kötü böyle ne kadar sürecek şu çocuğun uykusunu düzene koy diye başımda dirdir konusuyor. Sanki çocuk uyuyor da ben uyandırıp hayır gundogumuna kadar oturmaliyiz diyorum. Benim kızım ek gıda da yemiyor ve tombiş durmuyor, eşimin ailesi de sanki evladımı bile isteye aç birakiyormusum gibi öğüt veriyor. Ben herkesi azarliyorim tersliyorum ama gece tek başıma kaldığımda ağlıyorum uyuyamıyorum kafama takıyorum. Psikolojik olarak ben de kendimi bir süredir iyi hissetmiyorum ve eşime bunu açtığımda alaya alarak eee bugün psikolojin nasıl falan yapıyor. Bebeğime ben de anlık bıkkınlık ve öfke ile ya sus artık, ne istiyorsun, ne var diye sesimi yükseltmişimdir. Hepsinde inanılmaz vicdan azabı çektim ama anında telafi etmeye çalıştım sarıldım optum özür diledim vs. Bir de benim bebeğim ben yanında hıçkıra hıçkıra ağlasam bile bana bakıp gülüyor benden korkmuyor, oyun oynuyoruz sanıyor bu durum da beni rahatlatıyor açıkçası

sizde çok güçlü bir annesiniz belli ki bu insanlar maalesef hep var olacakta galiba hep dua ediyorum bu süreçler en sıkıntısız şekilde geçsin hepimiz için diğer insanlar bizi eleştirenler bizim verdiğimiz emeği bilmiyorlar konuşup duruyorlar işte

Sanki beni anlatiyorsunuz

Ben bundan 3 4 sene önce hiç bu kadar zorlanacağım bir hayatım olacağını düşünmemiştim. Terapiye başlamayı düşünüyorum, bu online psikologlar oluyor ya. Terapiye başlamazsam bosanirim yoksa :D

Peki boşanınca boşbogazlar çıkacak mı hayatınızdan, eşinizin suçu yok cahiller oldukça her yerde yaşayacaz benimde anlattiklarinizin hepsini yaşadım mesafiyi tüm çekirdek ailem ile kurunca tamamen düzen degisebiliyormuş

Eşim bile baba olduğunu anladı çocuğu verin ona biraz yürüyüşe çıkın bakın piskoloji neymiş minos ona gösterecek. Şimdi eşim Allah kolaylık versin nasıl dayaniyorsun diye söylenmeye başladı

Vallahi çok ciddiyim o kadar iyi geliyor ki o yürüyüş eve geldiginizde pert bir koca müsfettesi

Benimkide aynı hemen diyor al al çocuğu

Ya aslında eşimle de pek anlaşamıyoruz bu süreçte, ben psikolojik olarak yorgunum ve biraz şefkate ihtiyacım var ve bunu sıklıkla dile getiriyorum ancak eşim umursamıyor, hep onu konuşalım istiyor. Ana konu ben olunca sanki simariklik yapıyormuşum gibi üstüne bir de azar yiyorum, dün erken uykum geldi diye ona trip atıyorum sandı mesela tuhaf şeyler yaşanıyor. Yürüyüşe keşke ben de cikabilsem ama eşim yapışık ikizim gibi her yere benimle geliyor. Kuaföre gittim diyelim kızımla kapının önünde gezinir. Rahat yok.

Terapi iyi bir fikir bu süreçte aslında bizim

İçin bende eşimi

Dahil ettim çocuğa bakıyor beni anlıyor ama tamamen ne hissettiğimi

Bilemiyor bazen o bile eleştiriye gelemiyorsun gerginsin diyor