Lohusa Depresyonu

Evet yaşıyordum , sütüm yetmiyor diye mama verdim sonra biberona alıştı memeyi almaz oldu. Meme reddi yaşadım benim Psiko iyice gitti tabii sonra sağıp vermeye başladım o kadar yorucu geldi ki bir arkadaşıma derdimi anlattım o bana pes etme mamayı azaltarak bırak sık sık emzir bol su iç dedi başta zorlandım bebek de zorlandı ama şükür şimdi memeye alıştı sütüm de yetiyor hatta biberonu almıyor şimdi

Kaçıncı ayda tamamen bıraktırabildiniz peki. Özellikle geceleri çok zorlanıyorum bu konuda ben.

Aahhh güzel anneler.. Yaşadıklarınız o kadar normal ki sadece size bunu biri söyleyene kadar anlamıyorsunuz ve genelde aile üyelerinin yargılayıcı bakışlarına maruz kalmak size kendinizi daha kötü hissettiriyor ama yaşadığınız çok NORMAL. Bebeğim 10 günlüktü tek başıma kaldım ve o zamandan beri desteksiz bakıyorum.20 günlüktü bebeğim bir gece o kadar sinirlendim ki odada tek başına bırakıp içeri gittim. Kendimi o kadar yetersiz hissediyordum ki kime kızacağımı bikmiyordum. Şimdi 10 aylık oldu. Kendinizi yıpratmayın lütfen yaşadıklarınız çok normal. Yardıma ihtiyacınız olduğunda istemekten çekinmeyin. Yaptığınız şey insan üstü gayret. Herşey yoluna girecek.

Şerife Hanım bebeğim mamayı bıraktığında 2 aylıktı şimdi 5,5 aylık sık sık emzirdim tabii öyle aştık sizin avantajınız meme reddi yaşamıyor oluşunuz yani memeye alıştırmanız sütünüzü artırmanız daha kolay. Biberonla giderseniz memeyi az emerse süt artışı olmazsa biberondan daha rahat emdiği için memeyi reddetme ihtimali var o yüzden sık sık emzirin mama desteği gerektiği yerde tabii verin ama ben dediğim gibi kendi yaşadığım böyle . Mama vermek kötü bi şey değil tabii ama her şey yolundaysa sütünüz gelecektir ve siz daha ilk günlerdesiniz , gece de emzirin bebek istedikçe hatta gece emzirmesi süt artırmada daha etkiliymiş , ilk zamanlar uykusuzluk çok normal gündüz fırsat buldukça uyuyun bebek uyudukça uyuyun , destek olacak birileri varsa destek isteyin benim kimsem yok yalnız baş ettim.

Önerileriniz için çok teşekkür ederim. Beni de duanızda eksik etmeyin ❤️

Destek aldınız mı?

Gizem hanım alıntınızı görünce cevap vermek istedim. Nedense iyi bir söze ihtiyacınız varmış gibi geldi. 7 ay oldu bu konuyu açalı, o zamanlar geçti çok şükür. Evet zaman zaman zorlanıyorum ama artık birisi bebeğime bakarken uyuyabiliyorum. Önceden bırakıp uyuyamazdım... Artık bebeğimle tek kalmaktan da korkmuyorum. Bebeğim kolaylaşmadı belki ama ben mental olarak iyileştim çok şükür... İnanın geçiyor. Ve eminim bebeğim de kolaylaşacak inşaallah

Lohusalık zor ama bunu baş etmenin en büyük yolu yine bizleriz. Kolay mı arkadaşlar insandan insan çıkıyor. Hele bir de o insan bu dünyadan korkuyorsa. Evet bebeğimiz doğar doğmaz bi anda nereye geldiğini anlayacak durumda olmuyor düşünsenize ne kadar çaresiz hissediyordur. Konuşma bilmiyorum ki birşeyler anlatsın. Tek isteği onu karnımızdaki sıcak ortamında hissettirmek. İlk dönemler bu depresyondan kaynaklı bebeklere sinirlenilmesi bağırması çok normal ama bir yandan da bunları duyunca çevremde görünce de çok çok üzülüyorum lütfen siz de bunun geçici olduğunu ve kolay bir şey olmadığını anlayın ama mutlu olun ya bir ağlasada uyuyamasa da bu çok normal yani hiçbir bebek kolay uyuyamaz zaten yani uyumayı bilmiyor ki anne kucağı değil bu dış dünya dış kabuğundan çekilmiş korunaklı Barınağından çıkmış kendini zaten yeteri kadar çaresiz hissediyor inanın bizim sinirimizi de hissediyordur bu şekilde odaklanın ayrıca anne sütü gelmeyebilir yapacak bir şey yok herkes anne sütü verecek diye bir şey de yok yeterki sağlıklı olsunlar mutlu olsunlar buna da çok şükür

Uygulamaya yeni üye oldum ve 22 günlük anneyim. Bende kendimi çok kötü hissediyorum hala alışamadım ve üstelik bebeğim olsun diye çok uğraştım. Ama doğunca o kadar afalladım ki şuan annem var yanımda bayramda gidecek farklı şehirlerdeyiz o gidince nasıl yapacağım diye o kadar kaygılanıyorum ki bu endişemden hep ağlıyorum. Emzirmek çok zor geliyor göğüslerim yara oldu her şey üst üste geliyor sanki zor bir normal doğum geçirdim sonrasında göğüs yaraları lohusalıkla baş etmek bebeğim çok gazlı hep ağlıyor susturamıyorum. Gözümü kapatıp açıp 1 yaşına gelsin istiyorum. Hemen büyüsün istiyorum sonra kendimi kötü hissediyorum. Yazılanları okuyunca yalnız olmadığımı görüyorum ama bu sürecin içinde olmak şuan beni çok korkutuyor. Kimse anlamıyor sanki beni. Eşime anlatıyorum yapma böyle bende üzülüyorum diyor. Sanki sadece içime atmam gerekiyor. İnşallah çok

çabuk geçer bu süreç..