Yalnız Annelik

12 yıllık birliktelik 10 yıllık evliliğimizin ardından bebek sahibi olmaya karar verdik. Şükür bir kaç denememizde hamile kaldım. Hamileliğim de çok pürüzsüz geçti asla herhangi bir konuda ne zorlandım ne de zorluk çıkardım. Öyle nazlı niyazlı biri değilim. Hamileliğim boyunca sporuma devam ettim (normalde de ağırlık kaldırıyordum devam ettim doktoruma danışarak). Evimle ilgilendim, çalışmaya devam ettim, market alışverişi bile yapmaya devam ettim. Hamileliğimin son ayında eşimin beni aldattığını öğrendim. Süreç çok yıpratıcı oldu. Başlarda özürler, tekrar olmayacak sözleri… Öğrendikten 15 gün sonra doğum yaptım. Eşim hepten koptu. Başlarda özür dileyen adam, doğumdan sonra hiçbir gizleme gereği duymadan gözüme baka baka aldatmaya devam etti. Öyle bir kişi falan da değil bir sürü insan bir sürü olay. O kadar fazla yalan, kurgu, durum var ki lohusalıkla mı başa çıkayım bunlarla mı uğraşayım. Allah güç veriyor heralde bebeğimi hiç ihmal etmedim ama gücüm kalmadı. Kaç kere gel düzeltelim, terapiye gidelim dedim, hep ben toparlamak için çaba gösterdim ama hep manipülasyon yapıp aldatmaya devam etti. Kızım artık bugün 7 aylık oldu. Vukuatları bitmeyince boşanma kararı aldım. Artık her gün kavga kıyamet olduğu için evden gitmesini istedim. Çünkü artık yan odada sevgilisiyle konuşup ben sorduğumda yüzüme bakıp sevgilim demesi mi dersiniz, iş için İstanbul’a gitmişti 2 gece kalacağım diyip 1 gece erken gelip bulunduğum şehirde otel tutup kadınla kalması mı dersiniz, başka bir sevgilisinin bana ulaşması ve evli olduğunu bilmiyordum benim annemle ailemle bile tanıştı demesi mi dersiniz. Gece 2-3’lerde eve gelmeler falan. Bin tane şey yakaladım. En başından beri zaten bebeğin bakımıyla ilgili hiçbir şey üstlenmedi. Ailem yok, onun da bana destek olabilecek bir ailesi yok. Tek başımayım. Gerçek anlamda 7/24 bebeğimle ben ilgileniyorum. Markete ben gidiyorum. Evle ben ilgileniyorum. Bazen yeri geliyor yemek yemeye bile vakit ayıramıyorum. Kendim için hiçbir şey yapamıyorum. Destek alabileceğim kimse yok. Kızımı çok seviyorum bin şükür varlığına. Ama cidden bazen toleransım kalmıyor. Her bebek gibi kızımın da zorlukları var. Forumları okuyorum herkesin bir derdi zorluğu var ama okudukça gözüm korkuyor her ayda her yaşta bir zorluk paylaşılmış. Nasıl başa çıkacağım bilmiyorum. Sadece yazıp paylaşmak istedim. Bana şans dileyin.