Siz Ne Düşünüyorsunuz Bu Konuda

Bilmem ki kiminin istemediği kiminin hergün duasında olan oluyor ne garip dünya bende emzirmek için o kadar uğraşıyorum ki ama olmuyor işte tabi herkes nasıl istiyorsa öyle yapsın ama içim sızlıyor böyle şeylere biraz

Bence sütün geliyorsa emzirilmeli bebeğin hakkına neden gireyim ki onu dünyaya getirdiysem bazı şeylerden de fedakarlık etmeliyim ben böyle düşünüyorum. Emzirmeyene de niye enzirmiyorsun demem herkes kendi bebeğinden sorunlu

Ben emzirmenin doğumdan daha zor olduğunu düşünüyorum. Yenidoğandan itibaren sağ göğsümde süt incisi çıkıyor kızım 6.5 aylık hala o göğsümden emerken canım acıyor geçse bile tekrarlıyor yoruldum artık. Yine de emebildiği kadar emsin diye dayanıyorum. Emzirmeyi sevmiyor değilim acıya rağmen seviyorum ama aman da en kutsal şey bu diyemem açıkçası.

Ben sütüm çoğalsın diye çok uğraştım ama kesildi şuan mamayla büyüyor olsaydı çok güzel olurdu

Ama emzirmek istemeyene saygı duyarım herkesin kendi düşüncesi kendi hayatı

Bence çok kişisel bir konu, postpartum depresyon diye bir gerçek var kimi anneler bunu çok şiddetli yaşayabiliyor. Desteksiz bebek büyütmek çok zor insan yaşamadan nasıl bir süreç ile karşılaşacağını, uykusuzluğun ve yorgunluğun verdiği mutsuzluğu yetememezlik hissini ve bunun doğurduğu tepkileri bilemiyor o yüzden asla yargılamam her annenin kendi kararı.

Ben 7 aylık bebeği olan bir anneyim ilk 5 ay düzenli olarak göğüs ucu yaraları ve mastit ile uğraştım emzirirken ağladığım avcumu ısırdığım günler oldu daha yeni yeni rahat bir şekilde emzirebiliyorum. Kaldı ki sütü yetmeyen/gelmeyen mama ile besleyen anneler daha az anne değil ister tercih olsun ister biyolojik bebeğini en iyi annesi düşünür. Bir bebek için en önemlisi anne sütü değil mutlu bir anne ile büyümek bunun için bence anneleri yargılamak yerine eşit ebeveynlik yapamayıp çocuk büyütmeyi annenin işi haline getiren baba kişileri gündeme gelip yargılanmalı.

Gerçekten ya desteksiz çocuk büyütmek ne zor eskiden bir çocuğu bir köy büyütürmüş derler ya öyle gerçekten akrabalar büyükler herkes yardımcıymış evlere tıkıldık çocuklarla mücadele veriyoruz resmen

Düşüncelerimi dile getirdiniz gerçekten bı annenin sorumluluğu sadece emzirmekle bitmiyor hem fiziksel hem ruhen yorgunuz zaman zaman sanki evlat sadece annenin mis gibi bı düşünce var bazı kesimde bir kadın zaten evladını büyütürken yeterince yıpranıyor peki babalar neden bu kadar konuşulmuyor onlarsız yaşayamicağımız bı hayatta bizsiz yaşamayı öğretiyoruz sadece bir kadının bir kadına emzirmeyi sevmediği için bunun zoruluklarini dile getirdiği için zorbalamasi bana çok kötü niyetli geliyor

Malesef öyleyiz artık ben gün geçtikçe daha olumsuz bir yaşam görüyorum ne kadar teknolojik açıdan veya bı çok taraftan gelişsekte malesef gün geçtikçe cahilesiyoruz sanki çocuklarımızı artık tanıdığımız insanlara bile güvenip bırakamıyoruz kapımızın önüne çıkaramıyoruz okul çağına baslicak oğlum var inanın kara kara düşünüyorum artık çocuğun çocuğa yaptığı zorbalıklari gördükçe

Tabii benim de çocukken babanelerimiz annanelerimiz yanımızdaydı sokakta oynardık şimdi çoğumuz bir başımıza evde çocuğumuzla baş başa dört duvar arasında kaldık.

Bir de çalışan bir annenin doğum sonrası değişen hayatıyla baş etmesi psikolojik olarak çok zor bedenimiz değişiyor kilo alıyoruz veriyoruz oramız buramız sarkıyor çatlıyor, kariyerimiz askıya alınıyor, bir anda eve hapsolup sıfırdan insan yetiştiriyoruz.

Çok haklısınız dünyanın en güzel şeyi anne olmak ama çocuktan öncesi ve sonrası olarak hayat ikiye ayrılıyor sanki anne için robot değiliz şahsen değilim çoğu zaman sesiz çığlıklar atmış olabilirim böyle bı konuyu dile getirme sebebim bir annenin bir anneye yaptığı acımasız yorum halbuki bizi bizden başka kimsenin daha iyi anlamayacağı bir hayatın içindeyiz hepimiz birer anneyiz çoğu zaman güzel cümleler benzer hikayeler duymaya ihtiyaç duyuyoruz bunu kendim gibi bir anneden duyunca kendimi daha iyi hissediyorum