Sabah Akşam Volkan Konak Gurbet mi Dinlesem Mehteri Verip mi Göndersem Bilmiyorum!
565 görüntüleme
İ
İrem N. A.
4 Haziran 2026 12:17
Merhaba herkese,
Biz Türkiye'de düzgün işleri olan bir çifttik sonra önümüzde ekonomik ve çalıştığının karşılığını alamayan dolayısıyla psikolojik fizyolojik zorlandığımız bir dönem olduğunu fark ettik. İdeallerimizde istediğimiz şeyin konfor alanını kendimiz için zorlamak olduğunu çocuğumuzun çok dilli çok kültürlü olmasını istediğimizi fark ettik ve yurtdışına taşındık. Sonuç doktoralı kadın ve işi için çabalayan bir bir adama dönüştük. İyi de geldi zorlandık da ama ayaktayız mutluyuz. En nihayetinde çocuğumuz oldu ama ev hanımıyım kendi psikolojimi kendimi regüle etmeye çalışırken hayatı bizden öğrenen bizi gözlemleyen dolayısıyla gurbette kimse olmayınca yarı açık cezaevine dönüşen evde çocuğu kapatmak olacak buranın eğitim sistemine ve sosyal yaşamına entegre olması için kreşe başlaması gerektiğini düşündük. Kızımız her çocuk gibi gözlem gücü yüksek, yapabildiğinde kendini ikna etme etmesi gereken bir birey oldum algıları açıldı dünya bilgisi gelişiyor. Gözlem ve iknaya belki diğer çocuklardan biraz daha fazla ihtiyaç duyuyor. Kendi kavram şemalarını oluşturması için evde sadece Türkçe konuşuyoruz şarkıları başka dilde dinliyoruz. Ama kreşte asla Türkçe yok. Dolayısıyla bariyer oluşturuyor. Kreşte hastalık çemberine girmesi bağışıklığı düşürüyor bağışıklığı düşünce keşif ve iletişim becerilerine ket vuruyor. Sosyal izolasyon yapmayalım diye çocuğa zorla sosyal anksiyete yaşatıyor olabilir miyiz? Küçük çok küçük farkındayım. Ama dil edinmek, bir sisteme dahil olmak büyüdükçe kızım için de zorlaşacak. Kızım 17 aylık. Kreşte ise 6 aylık bebekler var. Kızımın sınıfı kızıma gayet uygun. Sınıfta 3 öğretmen var üçü de farklı ama iyi. Kızım Türk kültürüne en yakın kültüre sahip olan öğretmenle güvenli bağlanmayı kurdu. Son dönemde çok hasta olduğu için kreşe bir hafta ara verdik. Dolayısıyla eğitimin de psikolojinin de sarmal olduğunu bilsem bile... Her şey başa döndü. Süreci sil baştan yaşarken kızım daha farkında olduğu için daha büyüdüğü için beni daha çok özlediği için işler daha da zorlaştı. Evde kaldığımızda oyunlar oynuyoruz yemek yapıyoruz dans ediyoruz her şey güzel ama en fazla bir hafta bir haftanın sonunda evde kızımı tatmin edemiyorum. Dünyamız küçük, yetişkin görmüyor, akran görmüyor, hava şartları elverişli değil doğayı dünyayı keşfetmiyor. Evde tutmak da kreşe göndermek de gelişimini desteklemiyor. Kreş temiz ilgili pedagoji bilgileri yüksek ama en nihayetinde kreş... Ev annesinin yanı konforlu huzurlu ama en nihayetinde dış dünyadan kopuk... Ne yapacağımı bilmiyorum?! Anne güdülerim, dünya bilgim her şey karman çorman oldu. Çocuk psikoloğu ya da bu durumları yaşayan ebeveynler mizacı gözlem ısrar ve tekrara dayanan anneler bu bir yardım çığlığıdır.
Biz Türkiye'de düzgün işleri olan bir çifttik sonra önümüzde ekonomik ve çalıştığının karşılığını alamayan dolayısıyla psikolojik fizyolojik zorlandığımız bir dönem olduğunu fark ettik. İdeallerimizde istediğimiz şeyin konfor alanını kendimiz için zorlamak olduğunu çocuğumuzun çok dilli çok kültürlü olmasını istediğimizi fark ettik ve yurtdışına taşındık. Sonuç doktoralı kadın ve işi için çabalayan bir bir adama dönüştük. İyi de geldi zorlandık da ama ayaktayız mutluyuz. En nihayetinde çocuğumuz oldu ama ev hanımıyım kendi psikolojimi kendimi regüle etmeye çalışırken hayatı bizden öğrenen bizi gözlemleyen dolayısıyla gurbette kimse olmayınca yarı açık cezaevine dönüşen evde çocuğu kapatmak olacak buranın eğitim sistemine ve sosyal yaşamına entegre olması için kreşe başlaması gerektiğini düşündük. Kızımız her çocuk gibi gözlem gücü yüksek, yapabildiğinde kendini ikna etme etmesi gereken bir birey oldum algıları açıldı dünya bilgisi gelişiyor. Gözlem ve iknaya belki diğer çocuklardan biraz daha fazla ihtiyaç duyuyor. Kendi kavram şemalarını oluşturması için evde sadece Türkçe konuşuyoruz şarkıları başka dilde dinliyoruz. Ama kreşte asla Türkçe yok. Dolayısıyla bariyer oluşturuyor. Kreşte hastalık çemberine girmesi bağışıklığı düşürüyor bağışıklığı düşünce keşif ve iletişim becerilerine ket vuruyor. Sosyal izolasyon yapmayalım diye çocuğa zorla sosyal anksiyete yaşatıyor olabilir miyiz? Küçük çok küçük farkındayım. Ama dil edinmek, bir sisteme dahil olmak büyüdükçe kızım için de zorlaşacak. Kızım 17 aylık. Kreşte ise 6 aylık bebekler var. Kızımın sınıfı kızıma gayet uygun. Sınıfta 3 öğretmen var üçü de farklı ama iyi. Kızım Türk kültürüne en yakın kültüre sahip olan öğretmenle güvenli bağlanmayı kurdu. Son dönemde çok hasta olduğu için kreşe bir hafta ara verdik. Dolayısıyla eğitimin de psikolojinin de sarmal olduğunu bilsem bile... Her şey başa döndü. Süreci sil baştan yaşarken kızım daha farkında olduğu için daha büyüdüğü için beni daha çok özlediği için işler daha da zorlaştı. Evde kaldığımızda oyunlar oynuyoruz yemek yapıyoruz dans ediyoruz her şey güzel ama en fazla bir hafta bir haftanın sonunda evde kızımı tatmin edemiyorum. Dünyamız küçük, yetişkin görmüyor, akran görmüyor, hava şartları elverişli değil doğayı dünyayı keşfetmiyor. Evde tutmak da kreşe göndermek de gelişimini desteklemiyor. Kreş temiz ilgili pedagoji bilgileri yüksek ama en nihayetinde kreş... Ev annesinin yanı konforlu huzurlu ama en nihayetinde dış dünyadan kopuk... Ne yapacağımı bilmiyorum?! Anne güdülerim, dünya bilgim her şey karman çorman oldu. Çocuk psikoloğu ya da bu durumları yaşayan ebeveynler mizacı gözlem ısrar ve tekrara dayanan anneler bu bir yardım çığlığıdır.
M
Merve H.
4 Haziran 2026 12:58
Merhaba İstanbul'dayim ama bizim için de gurbet gerçekten. Yaşadıklarınizi çok iyi anlıyorum. Benzer hisler ve düşünceler içerisindeyim. 22 aylık bebeğim 24 saat benimle ve özellikle son zamanlarda yoğun bir şekilde ona yetmedigimi görüyorum. Her gün dışarıya çıkartıyorum ama hep aynı şeyler, farklı bir insan arıyor. Bayramda teyzesi geldi ve o giderken çok ağladı. Günlerdir onu sayikliyor. Birlikte yaptığımız gezintilerin aynısıni teyzesiyle de yaptık ve su an her yerde onu sayikliyor. Çok üzülüyorum. Bir çocuk için bir köy gerekir sözünün anlamını daha iyi kavriyorum. Kış boyu hasta oldu olacak diyerek izole etmeye çalıştık ve kreş vs goturmedik. Şimdi sık sık dışarı çıktığımız icin iki kez üst üste hastalandı. Çocugun her döneminde farklı vicdan azaplari cekiliyormus vesselam...
İ
İrem N. A.
4 Haziran 2026 13:29
Merhaba İstanbul'dayim ama bizim için de gurbet gerçekten. Yaşadıklarınizi çok iyi anlıyorum. Benzer hisler ve düşünceler içerisindeyim. 22 aylık bebeğim 24 saat benimle ve özellikle son zamanlarda yoğun bir şekilde ona yetmedigimi görüyorum. Her gün dışarıya çıkartıyorum ama hep aynı şeyler, farklı bir insan arıyor. Bayramda teyzesi geldi ve o giderken çok ağladı. Günlerdir onu sayikliyor. Birlikte yaptığımız gezintilerin aynısıni teyzesiyle de yaptık ve su an her yerde onu sayikliyor. Çok üzülüyorum. Bir çocuk için bir köy gerekir sözünün anlamını daha iyi kavriyorum. Kış boyu hasta oldu olacak diyerek izole etmeye çalıştık ve kreş vs goturmedik. Şimdi sık sık dışarı çıktığımız icin iki kez üst üste hastalandı. Çocugun her döneminde farklı vicdan azaplari cekiliyormus vesselam...
C
Cansu
13 Haziran 2026 08:49
Maalesef yeni nesil annelerdeniz ben ailemle aynı binada altlı üstlü yaşıyordum annem bana cocuk icin destek olur dusuncesi ile orada oturmayi tercih ettim ama artık düzen degismis onu anladım eskiler de bize öyle eskiden oldugu gibi destekci degiller belki benim ailem için gecerlidir bilmiyorum ama ben o destegi gormeyince farklı bir şehire taşındım. Evden çalışıyorum ve bebegim 11 aylık full ilgi istedigi bir dönemde. Mesai sonrası bebek arabasıyla disari cikartiyorum yakinda bir park var orada kendi yasindan buyuk cocuklari izliyor, yolda arabalari izliyor yani genel olarak seyredip keyif aliyor. Kendim de artik fiziken cok hareketsiz kaldigim icin bisiklet alip arkasina bebek koltugu alip bisikletle tur yapmayı dusunuyorum. Komşumun 2 yasina girmis oglu var mesela oyun grubuna da gitse disarda parka da gitse cocuk surekli huysuz kiz ne yaparsa yapsin cocugu mutlu edemiyor. Ama burada cocugun her dedigi oldugunda ve sıkılmaya hic firsati kalmadiginda da problem oldugunu dusunuyorum. Bence önce kendim nasıl daha pozitif bir hale gelirim bana ne faydalı olur diye dusunun sonra yaniniza cocugunuzu da katıp onu yapmaya gidin belki de biz cocuklara uyum saglamak degil onlar bize uyum sağlamaya baslarsa isler degisebilir 🌸
Yükleniyor...
Sohbete katılmak için Babysfer mobil uygulamasını kullanın.
Konulara yorum yapmak, yeni başlıklar açmak ve diğer ebeveynlerle etkileşime geçmek için mobil uygulamamızı indirin.
