Psikolojik Yıpranma

Ben de böyle bir başlık açmayı düşünüyordum sizin yazıyı gördüm. Aşırı tahammülsüzlük var. Çabuk sinirleniyorum. Kocamdan nefret etme durumuna kadar geldi olay ki kocam aşırı destek oluyor bir erkeğe kıyasla. Ama her şeyin sorumluluğunu almak çok zor. Tırnağı kesilecek dediğimde kocamın yapması değil olay o tırnağı ikimizde görüyoruz ben demeden kesmesi lazım veya belli işte uyku saati geldi ben demeden uyutsun istiyorum. Evin yükü, bebeğin yükü, iş hayatı, maddi kaygılar, bakıcı bulmam lazım derken kendime zaman ayıramıyorum bakımsızlaştım. Ve bu daha da zorlamaya başladı beni. Ne yapacağımı bilmiyorum. Uykularım kuş uykusuna döndü tam anlamıyla dinlenemiyorum. Hiç desteğimiz yok bizim. Tek başımıza öğrenmeye ayakta durmaya çalışıyoruz. Ama sürekli tartışmaya başladık eşimle bu durumdan çocuğum etkilensin istemiyorum ama bunu düşünmek bile yıpratıyor. Ne yapmam lazım gerçekten bilmiyorum.

Gerçekten yazdıklarınız şu an beni tekrardan tetikledi, neden bu kadar yalnız bırakılıyoruz her şeyi neden anneler düşünmek zorunda bu sorularla boğuşmaktan artık gerçekten nefes alamadığımı hissediyorum bazı zamanlar bir insan sabah kalktığında ağlar akşam yatarken ağlar gün içinde sinir öfke nöbetleri yaşar mı ya artık gerçekten kendimi tanıyamıyorum nasıl böyle bir insana dönüştü diyorum bazen ve gerçek anlamda destek almamız gerektiğini düşünüyorum benim de eşim elinden geldiğince destek oluyor ama biz kadınlar çok ayrıntıcıyız erkekler çok düz bizim gördüğümüz 20 şeyden ikisini anca görebiliyorlar ve bu bizde daha da tahammülsüzlük yaratıyor, kayınvalideler yan apartmanda canları ne zaman isterlerse sadece bebek özlemi yaşadıklarında gelip yalandan 1 saat görüp gidiyorlar artık bu durumlar beni o kadar öfkelendiiyor ki bu öfkeyi halının içinden çıkamıyorum zihnimde, insan gerçekten doğum zamanında ve ustalıkla yaşadığı şeyleri unutmazmış derlerdi inanmazdım sanki yıllar geçse de onların bu bencilliğini unutamayacakmışım gibi geliyor, pozitif kalmak için elimden geleni yapıyorum ama sanırım gerçekten hem bir kan tahlili yaptırıp vitaminlerime baktırmam hem de bir destek almam gerekiyor iş çünkü benim kendi kendime üstünden gelebileceğim durumu aştı gibi hissediyorum

Geçenlerde dedim ki sinemaya gideyim bir kendime geleyim bir iki saat bile olsa tek başıma vakit geçireyim. Kocam git tabi iyi olur sana çok bunaldın dedi ama bebeği bırakıp gidemedim vicdanım rahat değil. Ben babasıyım biliyorsun değil mi diyor bakarım ben neye güvenmiyorsun diyor ama yapamıyorum. Sıkıştım kaldım. Arkadaşım psikolojik destek alıyor lohusalığı biraz zor atlattı. Ben de alacağım sanırım ben de sor atlatanlardanım.

Bebeğim 16 aylık hep desteksiz büyüttüm ara ara bahsettiğiniz ağlama krizlerine ben de girdim ve hala da gece uykuları düzensiz olduğu için sabahları mutsuz yorgun uyanıyorum bir de işe başladım 😔 bu yaşadığımız şey gerçekten çok zor eski yaşamımızı bırakıp bir anda kendimizi bir bebeğe adıyoruz sosyal hayatımız kalmıyor sürekli bir sorumluluğu düşünmek zorundayız bezi mi bitti ek gıdaya nasıl geçecek neler yedircem az mı kilo aldı aşısı ne zaman vs bunları düşünmek bile annenin zihnini ciddi anlamda yoruyor . Bu zihin yorgunluğu nerdeyse hiç geçmiyor diyebilirim ama size şunu söyleyim büyüdükce bi şeyler daha da düzeliyor siz bebeğe bebek size daha çok alışıyor yeni beceriler kazanıyor sizi daha iyi anlıyor . Bir de tavsiyem dışarı çıkın bol bol sosyalleşmeye çalışın . Bebeğim 10 aylık olana kadar başka şehirdeydik ve kimsemiz yoktu yalnızlık da yıpratmıştı sonra taşındık haftasonu birileriyle buluşmak oturmak ya da buluştuğunuz kişinin bebekle yarım saat ilgilenmesi bile o kadar iyi geliyor ki . Destek alacaksanız yine desteğinizi alın psikolojik destek çok iyi gelebilir . Kendinizi çok yıpratmayın biz yeni nesil anneler yalnız bebek büyütürken bu hale geldik ama bebeklerimiz büyüdüğünde daha güçlü anneler olacağız inanıyorum ☺️

Desteginiz için teşekkür ederim, evet annelerinizin yükü gerçekten çok fazla , bazen aslında beni en çok zorlayan uykusuzluk olduğunu düşünüyorum uykusuzluk biraz sinirsistemini ele geçirmiş durumda belki uykularımız düzene girince kendimi daha iyi hissedebileceğimi de düşünüyorum ama tabii gün içinde yine iş yükünün bize kalmış olması da bizi tüketen faktörlerden, bilmiyorum hem çok güzel hemde bu kadar kaoslu olmasına anlam veremiyorum

Uyku konusunda 16 aydır geceleri sık uyanan bir bebeğim var henüz çözüm bulamadım ama artık uykusuz yaşama alışmaya başladığımı fark ettim 🥲 deliksiz bir gece uykusu nasıldı şu an uyusam ne hissederim bilmiyorum . Tavsiyem eğer çalışmıyorsanız bebeğin gündüz uykularında onunla uyuyun yapacağınız işleri bebekle beraber yapın hem az da olsa dinlenmiş olursunuz hem de bebekle bazı işleri yapınca zaman daha çabuk geçiyor