Psikoloji

Ben de siz gibiydim hala zaman zaman buhran yaşıyorum bir nevi ama büyüdükçe, iletişim kurmaya başladıkça alışıyorsunuz geçiyor yani ilk 3 ay bence çok çok çok zor

Bebeğim 3 aylık bende öyle hissetmiştim süreçte yardımcı olacak kimse yoktu ve evde çeşitli problemlerimizde vardı ama sonradan kendimi toparladım mükemmel olmak zorunda değiliz bebeğimizim sadece bizim varlığımıza şefkatımıze kucağımıza ihtiyacı var dünyaya geldi ve tanıdığı tekşey sizin kalp sesiniz her ağladığında aslında aslında sinirsel olarak sakinlemeye ihtiyacı var minik masum bedeni sıcaklığınızı kokunuzu istiyor ve bu günler geçecek suan 3 bucuk aylığız daha rahatız evet elbette zor ama siz suan sadece olumlu tarafına ıdaklanın ben şuan bile ilk doğduğu en minik halini özlüyorum o kadar hızlı büyüyorlarki anın keyfini çıkarın kısıtlanmış hissetmeyin günün sonunda bu günler geçeçek eski halinize döneceksiniz geriye dönüp baktığınızda miniğiniz ile tatlı anılarınız aklınızda kalsın eğer stresinizi hiç yönetemiyorsanız mutlaka psikolojik destek alın çünkü sizin huzursuzluğunzı mutsuzluğunızu bebek hissediyor bu bir döngü halinde ikinizide etkiliyor ben nasıl çözdüm ben ev işi yemek vs hiç birini ciddiye almıyorum artık sabah bir yumurta yesem yetiyor ev kirli kalsın sorun değil bugun uyumadıyda bebek yarın uyur temizlerim zihnimi rahatlattım ve en önemlisi bebeğim ile geçirdiğim zamanı işte onu oyalamak veya bakımını vermek gibi değil onunla gerçektem hissederek zaman geçirmek bunu kendimce bir terapiye dönüştürrerek çözdüö ve ek olarak bebeğin ile mutlaka dışarı çık çol iyi geliyor

o kadar iyi anlıyorum ki sürekli ağlama isteği hatta ağlamak hiçbir şeyden keyif alamama eski hayatını özlemek bebeğe alışamamak hepsini zirvede yaşadım çok çok zor Rabbim yardımcın olsun şimdi sana ne yazsakta tatmin olmayacaksın sadece süreci yalnız geçirmemeye bak sürekli yanında iyi hissettiğin insanlarla vakit geçir sık sık dışarı çık hava al sancılı olacak ama geçecek

İnanın zaman aslında öyle hızlı geçiyorki şuan 13 aylık ve düşünüp ağalamaya bile vaktim yok artık. Bu seferde arada bu aklıma geliyor ama o an yetişmem gereken şeylerin varlığıyla 3 saniye sürüyor. :) Bütün imkan ve koşullarınız tam olsada hormonlarınız hayatınızın yeni üyesi ve sizin yeni sıfatınız , ne olursa olsun bu psikolojiye sürüklüyor insanı. Çevrenizde yaşayanlar olsada hiç yaşamamışlar gibi anlamıyorlar çoğu zaman. Zaman geçecek anlaşmaya başladıkça çoook daha iyi olacaksınız. Mutlaka kısa sabah akşam yürüyüşleri yapın bebeğinizle çok iyi hissettirecek. Zaten bence bebekle dışarı çıkmanın en kolay olduğu zamanlar :)