Kendini Yanlız Hissetme

Desteksiz çocuk büyütmenin bu kadar zor olduğunu hiç düşünmemiştim şu an 6 aylık bebeğimle aynı durumdayız diş çıkarma süreci ataklar vs derken çok zor geliyor her [şey.sizin](şey.sizin) gibi ben de eşime patlıyorum çünkü başka kimse [yok.ve](yok.ve) bunu ona açıkça söylüyorum en azından beni anlamaya [çalışıyor.biz](çalışıyor.biz) de insanız neticede yoruluyoruz bunalıyoruz stresle geçiyor tüm günümüz olabilir böyle şeyler ama çok fazla uzatmayın derim arada kontrol etmeye [çalışın.sizi](çalışın.sizi) çok iyi anlıyorum gerçekten ama huzursuzlukla daha çok gerilirsiniz üzülürsünüz ve her şey daha zor olur.eşinizden yardım istemeyi bilin ben istemiyordum kendi düşünsün diyordum ama erkeler de öyle bir düşünce yok o yüzden gece bile olsa uyandırıp yardım istiyorum siz de biraz daha sabredin çocuğunuzda büyümüş biraz düzelir elbet her şey

Sizi çok iyi anlıyorum. Ama son cümlenizle kendinize çok büyük haksızlık etmişsiniz. Her şeyin sorumlusu siz değilsiniz. Bebekten sonra yeni bir hayatınız oluyor. Her şeye yetişme telaşına giriyorsunuz. Evinizi çekip çeviriyorsunuz, temizliyorsunuz, yemek yapıyorsunuz.Minik bir insan yetiştiriyorsunuz ve eşinize de ilgi alaka vermeye çalışıyorsunuz. Sizce bir insan bu kadar şeye yetişip sakin ve huzurlu kalabilir mi? Hepsini ben de yaşadım en ağır şekilde. Ben de yaşıyorum arada ben de sesimi yükseltiyorum sonra vicdan azabı çekiyorum. Ama bebeğimiz o andan sonra vereceğiniz tepkiye daha çok dikkat ediyor. Akabinde sarılıp öpün. Barışırsınız. 🤭En büyük sıkıntımız desteksiz olmamız aslında. Ani öfke patlamalarınız bundan dolayı. Nefes alacak bir alanımızın olmaması. Ama inanın geçiyor. Sadece tavsiyem on dakika bile olsa dışarı çıkıp hava almanız. Hiçbir şey yapmasanız bile oturun nefes alın. Güçlüsünüz demeyeceğim çünkü güçlü değiliz sadece bir şeylerin üstesinden gelmeye çalışıyoruz ama iyi olucaz. Yalnız değilsiniz. 🤍

Öncelikle bu konuda yalnız değilsiniz. 9 aylık ikizlerimle benzer bir durumun içindeyim . Bütün ilgimizi alakamızı enerjimizi çocuklara veriyoruz buda bir süre sonra bıkkınlık getiriyor çocuklarımızı sevmediğimizden değil yorulduğumuzdan . Ben bu işi bir termos edinerek çözdüm. Çay yada kahvemi aldım bebekleri arabayla oyuncaklarıyla beraber 20 dk da olsa hava alabileceğim oturabileceğim yerler buldum eve yakın bazen bir park bazen de sadece yürüdüm . Evi işi çocukları düşünmeden sadece gökyüzünü insanları ve ağaçları izleyerek kuşları dinleyerek . Küçük ama etkili bir yol market için çıktığınızda bile uygulayabilirsiniz. Ve eşiniz ile ben dili ile konuşun hem onun anlamasını sağlar hemde sizin asıl çözülmesi gerekeni fark etmenizi

Benim iki tane evladım var biri 4 buçuk yaşında diğeri 10 aylık 9 aylık olana kadar bende tükendıgımı bittiğimi düşünüyordum taki son bir ayımı hastanelere geçirip bir hafta öncesine kadar ne kadar sınanıyorum dediğimde evladımın ellerimin içinde acı çekerek nöbet geçirmesine ve epilepsi hastası olduğuna şahitlik edene kadardı bence oturup düşünelim bugün yatmaz yarın yatmaz en azından sağlığı yerinde hamdolsun diyoruz yarın büyüyecekler ve bugünler gelmeyecek varsın ev kirli olsun yemeğiniz olmasın üç gün banyo yapmayın ama en büyük mutluluğunuz yarın size destek olacak bir evlat nasip etmiş Rabbim bence destek alsanız bile başınıza kalkacakalrdı

Allah hepimizin yardımcısı olsun  bu güne kadar asla eşimden yardım istemedim evde olduğunda ben iş yaparken vs bakiyor ama işte bunlar bana yetmiyor bu sefer huzursuzluk oluyor işte içimdeki şeyleri kelimelere bile dokemiyorum ki eşime anlatayum

Gerçekten öyle nefes alacak alanım yok kaldigimiz şehir de öyle bir yer ki çocuğumu alıp gidecek bir yer tek aktivitemiz markete gitmek dışarı çıkamamak vs de beni aşırı derecede zorluyor

Allah bağışlasın bazen bir taneyle bile baş edimiyorum siz gerçektrn çok güçlü annesiniz tek aktivitemix market kaldığım şehir çok küçük park bile yok desem inanır mısınız bilmiyorum sadece okulun bahçesinde var onda da şuan okullar var çocuklar varken gidemiyoruz da malum tek bir haftasonu oluyor onda da her zaman gidemiyoruz maalesef. Önceden her darlandigimda yürüdüm ama şimdi küçük bir şehir hiç [tanımadığım.insanlar](tanımadığım.insanlar) daha evliliğe adapte olmadan bebeğim oldu o kadar bunladim ki

Allah'ım şifasını versin o kadar doğru dediniz ki şükretmemiz gereken şeylerde bazen böyle olabiliyoruz.

Yardım istemek kötü bir şey değil ve siz de emin olun yardım istetince daha sakin olacaksınız çünkü tek olmadığınızı bileceksiniz yardımdan kastım çok büyük şeyler değil yanlış anlamayın 🙃yani saatlerce uykusuz kaldıktan sonra bir saat sen işgilen demek kötü bir şey değil emin olun o zaman daha kolay oluyor her şey 🌸

Doğru diyorsun umarım bundan sonra herşey yoluna girer

Bende de altı ayını yeni dolduran bir kuzu var. Sürekli bağırıyor. Hâlbuki hep ilgileniyorum. Bir yere oturtup çizgi film, al sana oyuncak demiyorum. Ekransiz buytmeye çalışıyorum. Dün akşam eşim işten gelmeye yakın hem bebiş hem ben ağladık. Onu susturduktan sonra ben ağlamaya devam ettim. Hatta bayılacak gibi oldum. Yüzümün yarısını bir ara hissetmiyordum hatta. Burada kimim kimsem yok. Yeni gelinim. Pat diye bebek oldu. Evliliğe, yeni şehre hatta kocama alisamadan bebek oldu. Kimsem yok, yalnız buyutuyorum. Bugün bu yazdığınızi okudum ve dediklerinizi yaptım. En azından evde sinirlenip, kendini yiyp bitirmektense dışarıya çıkmak hem bebeğe hem bana iyi geldi. Bu yüzden yazdıklarınız için teşekkür ederim. Bana iyi geldiniz .❤️ Bu arada ben mersindeyim.

Niyetim sizi yada kimseyi üzmek değil çıkın dolaştırın sağlığı yerinde olsun gerisi mühim değil

Çok geçmiş olsun. Allah tez vakitte sağlığına kavuşmayı nasip etsin. 🙏

Benim de çok aktivite yapacak yerim yok inanın. Ama en azından dışarı çıkın nefes alın sadece. Çok fark edecek. Kapalı alanda kalmamaya çalışın. Güneş görün enerji verir en azından. Naçizane tavsiyem. ☺️

Amin inşallah cümlemize

Benim eşimde kamyon şoförü sizi o kadar iyi anlıyorum ki bebeğin gazı uyumaması uykusuz geçen geceler bel ağrıları bu durumları çok fazla yaşadım bebeğim uyumadığı için çok ağlardım çok fazla tek hissediyordun kendimi ve ikinci çocuk fikrini hayatımdan sildim. Sizin gibi öfkemi sürekli eşime yansıttım ben de sonra bu durum konuşulmadan çözülmeyecek dedim. Ondan nasıl bir destek istediğimi konuştum. Şoför olduğu için geceleri çok beklentim olmadı ama gün içerisin de bana destek olmasını bebeğe bakıp biraz beni kendime bırakmasını istedim. Mutfakta iş yapabilmek yada temizlik yapa bilmek bile terapi gibi geldi bana. Şuan hala bu şekildeyiz ve aramızda bir problem yok. Paylaşın konuşun ne istediğinizi beklentinizi tartışmadan konuşun destek olabileceği bir yöntem bulun. Çocuğumuz canımız ama tüm hayatımız biran da onlarla birlikte değişti. Bu duruma bazen erken bazen geç adapte oluyoruz malesef. Onlar bize destek olmazsa durum daha da zorlu bir süreç haline geliyor. Siz açık açık konuşun

Zemin katta oturuyorum gökyüzünü en geniş gören penceremin önünde sabaha karşı sadece oturuyorum insan bazen sadece durmak istiyor. Kendinize küçük hobiler edinebilirsiniz belki çok değil 10 dk bile vakit geçirecek . İnan ki benimde gidebileceğim pek bir yer yok çaresiz kalınca en ufak değişime tutunuyorum . En az benim kadar sizde güçlüsünüz bu duruma teslim olabilirdiniz ama çözüm arıyorsunuz kendinize haksızlık etmeyin