İyi Olamıyorum

Merhaba destekçiniz yoksa bu kadar bunalmanız çok normal kendinizi suçlu hissetmeyin. Tek başına bebek bakmak gerçekten çok zor. Uykusuz kalmak bebeğin iştahsız olması, sizin stresiniz de ona yansıyor. Şuan oğlum 1 yaşına geldi bende kendimi yeni toparladığımı hissediyorum. Çok normal bir kadın olarak resmen hayatımız değişiyor zamanla alışacağız. Eşiniz destek oluyorsa kısa yürüyüşler bile size iyi gelecektir.

Merhaba bence bütün anneler aynı duyguyu yaşıyor ben destek alıyorum ama bir yerden sonra insanlar onu bile çok görüyor ama ne güzel ki evlatlarım var dıyorum bebek zor hemde çok zor bakım benım biri 4 yaşında diğeri 6 buçuk aylık iki kızım var ilk kızıma bakınca nelere katlandım 1 buçuk yaşına kadar 6 kişilik evde bir odada kolik bir bebek büyütüm aslında bu bir savaş kendı kaygılarımız stresimiz bebeğe yansıyor siz nasıl olursanız oda öyle oluyor yemesin gün sonunda karnı acıkacak yada alın yemegını balkonda verin yada hava çok soğuk değilse parka çıkarın orda verın büyüyorlar Allah ın izniyle bir yıl sonra neden büyüdün diyeceksınız bugünleri özleyeceksiniz bence stresi bir tarafa bırakıp çocuğunuzla bu güzel günlerin keyfini çıkartın bütün bebekler zor herkes dışardan göründüğü kadar güzel değil

‎Elif hanım öncelikle geçmiş olsun, asla yalnız değilsiniz. Ne sütü kesmek istemeniz, ne öfke nöbetleriniz, ne de ağlama krizleriniz anneliğinizin "kalitesi"ni ölçmüyor öncelikle bunun altını çizeyim. Hem mükemmel anne diye bir şey de yok, yeterince iyi anne olmak kavramı bence daha makul. Peygamberler bile istemsiz hata yapmış biz mi kusursuz olacağız?
Desteğiniz var mı bilmiyorum ama hem fiziken hem manevi olarak sizi yormayacak biri olursa şiddetle tavsiyemdir. Sizi yorma ihtimali varsa uzak dursun. En önemlisi ise profesyonel destek alın lütfen, inanın çok fark ediyor. Bebek iki aylıkken doktora gitmeye başladım ve devam ediyorum. Haftada bir iki gün birkaç saat biraz uzaklaşın. Tığ işi, örgü, müzik dinlemek, sadece oturmak vs bile olsa gidin. Desteğe ihtiyacınız olursa buradayım

Eşim bu konuda bana çok destek oluyor evde olduğu zamanlar hep dışarı çıkalım kahvaltıya gidelim evde durmayalım diyo. Ataklarım çok sık olmaya başladı ve bunların hepsini artık eşime yansıtmak istemiyorum. Çünkü sürekli karşısında ağlayan üzülen bir kadın görsün istemiyorum. Çoğu zaman gizliyorum. Genelde onun nöbetçi olduğu yalnız olduğum zamanlarda oluyor zaten. Destek almayı kızım küvezden çıktığında istemiştim. O zaman eşim bunlar normal geçer deyip rafa kaldıröıştık yanlış anlamayın eşim sağlık çalışanı ve bu durumları bildiği için öyle söyledi sonra da üzerine hiç konuşmadık. Yalnız kalınca çok tetikliyor beni bunu bildiği için beni genelde yalnız bırakmamaya sürekli bir aktivite halinde bırakmaya çalışıyor.

Benim eşim de öyle, bazen nöbete gidiyor bazen icapcı oluyor bi bakıyorum kaybolmuş. Gece arayacağım biri yok, evde başıma bir şey gelse bebek ortada kalacak diye ağladığımı hatırlıyorum. Dürüst olayım, yaşadığınız şeyler hiç kolay değil, bir insanın tek başına altından kalkacağı dertler de değil açıkçası. Prematüre doğmuş, yoğun bakımda bir aydan uzun kalmış. Zaten doğum sonrasının kendine özgü ruh hali malum.
Eşinize yansıtmak gibi düşünmeyin paylaşmak daha iyi. Ya da paylaşabileceğiniz birileri olursa o da olur. Tek başınıza bu savaşı vermeyin

Bilmiyorum bazen çok çaresiz hissediyorum. Bir yandan zayıflamak istiyorum bir yandan cilt problemlerim var bir yandan ev temizlik
Öbür tarafa çocuk derken hiçbir şeyi yapamayan biri haline geldim. Her şey yarım kaldığı için hem yetersizlik hissi arttıyor hemde ben neden hiç bir şey başaramıyorum moduna girdim

Zamanında dünyaya gelen bir bebeğin annesi olmak ile premature bir bebeğin annesi olmak çok farklı şeyler. Kendinizi asla suçlamayın ileri derece premature bebek annesi olarak bunlar ve daha fazlasını bende yaşadım. Bizi bizden başka kimse anlamıyor ne yazikki. Bende hemşireyim yenidoğan yogunbakim hemairesi olmama rağmen prematurelik surecini sağlıklı yonetemedim çünkü çok fazla emek gerektiren incelik ve sabır gerektiren bir süreç ,bazen cabalamayi bırakıp.akisinada bırakmak gerekiyor,beni en çok rahatlatan şey evden uzaklaşmak bir süre farklı sosyal ortamlara girmek oluyor anne tazeleniyor ve kafasını dağıtıyor eve döndüğünde bebeğine daha çok yardımcı olabiliyor .

İnsanın içi rahat etmiyor biliyorum fakat ev temizlik yemek vs bi köşede dursun sizden kıymetli değil. Bebek sağlıklı ise yine her şey olacağına varıyor. Zaman içinde kilo verilir, cilt yine eski haline döner ama sizin sağlığınız çok daha mühim. Ben şunu da fark ettim, anne olmayı en çok sevdiğim "tamamdır ben iyi bir anneyim" dediğim anlar kendimi en iyi hissettiğim anlar oldu hep. Sosyal medyadan da biraz uzaklaşmak iyi oluyor. Ben arada arka plana sitkom vs açıyorum, harika oluyor. Ama yine şiddetle tavsiyem profesyonel destek. Verdiğiniz emek yoğun, nefes almaya bile vakit yok, bunun yanına mental yorgunluk da tuzu biberi oluyor. Hiç üzülmeyin asla yalnız değilsiniz

Bu arada benim de sütüm kesildi. Üzüldüm ilk zamanlar geri gelsin diye çok uğraştım. Şimdi bakıyorum da meme ağrısı yok, yarası yok, süt yetti yetmedi derdi yok, iki saate bir uyanma yok, gece kesintisiz uyumaya da başladı. Doktor benim ilaçlarımı da ona göre tekrar düzenledi hatta. İyi ki kesilmiş diyorum valla. Bu yaklaşım beni kötü anne yapıyorsa varsın yapsın :)

Bana çok kişi Aa emzirmiyor musun neden emzirmiyorsun diye sürekli soruyor özellikle kendi çevrem. Keyfi vermediğimi zannediyor herkes. Ya çok sağlıklı bence uğraş. Kimse bilmiyor ki ben kaç defa emzirme danışmanına gittim 2 saate bir sütüm kesilmesin kalkıp yarım saat sağım yapardım tam uyuyacakken kızım uyanırdı uyumazdı tam uyudu sağım saati tekrar gelirdi. Bir ay küvezdeyken 1 ayda eve geldiğinde böyle devam ettim yetersizlik hissi bebeğin 2 kilo olması (minnacıktı . ) gittikçe kötü olmaya başladımve kesilsin sütüm istedim. Zatenı strese dayanamadıve kesildi. Bebeğim Bir kere bile emmedi beni. Ben kızımı biray boyunca kahve sunum tepsileri olurya onun büyüklüğğnde Bir tepsiye koyarak tarttım. Çok küçüktü her gördüğümde ağlardım. Çok şükür geçti o günler ama nasıl Allah kimseye yaşatmasın çok zor. Anne olmayı bu kadar çok isterken böyle bir şey yaşamak aklımın ucundan bile geçmedi. Vardır Rabbimin bir bildiği.

Hepimiz biraz farkli bile olsa aynı şeyleri yaşıyoruz maalesef. Oğlum 16 aylık hiç bir zaman sütüm çok olmadı oğlumda mama sevemedi. Sınırda kilo aldık hep ama emzirmeyi bırakmamaya çalıştım. Sütün yaramiyor galiba demelerinden tutun sütün yağlı değile kadar o kadar çok şey duydum ki. Simdi oğlum ek gıda konusunda beni çok zorluyor. Asla yemek yemek ıstemiyorum. Hastalandı ve kilo kaybetti. İnsanların sürekli kilo vermiş niye kilo almıyor laflarını duydukça kendimi parçalamak istiyorum. Oğlumu sıkmamak için kendımı yıpratıyorum resmen. Her öğün ağlamamak için kendımi zor tutuyorum. İnsanlar anlayışsız. Hamilelikte sonrasında doğumda lohusalıkta bebekler büyürken her dönemde anlayışsızlar.

Böyle olman gayet normal. Tam tersi bu süreci normal geçirmiş olsaydın içine attıkların daha sonra seni daha çok etkilerdi bence. Anlattıklarından sonra sana sarılmak istedim kendimi gördüm biliyor musun. Kızımı beklerken 27. Haftada gelişim geriliği başladı ve 37. Haftada 2500 gr doğdu. 3 gün yoğun bakım ünitesinde kaldı. Dediğin gibi minicikti ve onunla nasıl başa çıkacağımı düşündüm hep. Her gören de ay minicik bu dedi sanki ben bilmiyordum. Taburcu olurken down şüphesi konuldu ve test sonucumuz gelene kadar o 1 ay neler yaşadım çocuğuma odaklanamadım bile ay olabilir mi ay benziyor mu. Bez değişimi, zorla enjektör ile mama verme zamanı dışında kalan saatlerimde kendimi hep telefonda araştırmalar yaparken buldum. Uyumadım yemedim vaktim hep böyle geçti. Çocuğu görmek için gelenlerin yüzüne baktım hep ben kendi çocuğum diye konduramadım herhalde onlar benzetirse yüzünden anlarım diye. Sütüm geldi hatta çok fazla geldi ama emmedi neler denedim emzirme eğitimi aldım dil altını kestirdim ama emmedi napayım sanki hiç çabalamamışım gibi gördü çevrem. Sağıp verdim o da 3 ay kadar gitti sonra kesildi meğerse dudak bağından dolayıymış bana bunu hiç bir doktor ve ebe söylemedi. Tam rahata erecekken kalçasındaki gamzeye sakral gamze olabilir dediler kaç hastane gezdik artık akıl sağlığımı kaybetmek üzereydim. Şükürler olsun temiz çıktı bende de olan normal bir gamzeydi. Bu olaylar içinde o kadar köşeye sıkışmış hissettim ki bana muhtaç bir bebek ama sevmeye bile odaklanamayan sadece yapılacak olanları görev olarak yapan bir anne oldum. Elimde mezura ile kafa çevresini ölçerken buldum hep kendimi nasıl çocuğumun gelişimi normal mi gidiyor diye. Ek gıda geldi çattı yapılan tarifler çöp oldu ve hala ay bu çocuk zayıf ek gıda falan vermiyor musun cümlelerini duydum bardakla çorba içirmeyi bile denemişken. İşin sonu şu ki sen yetersiz değilsin şükür sağlıklılar sadece biz başlangıçtaki problemleri kabulleniyoruz. Ne bekledik? Her şeyin normal gidip büyük mutluluklarla kilosu yerinde gelişimi normal bebeğimizi kucağımıza almak emzirmek. Bunlar olmadığı için buhrana girdik aslında. Ama elhamdülillah iyiler mutlu çocuklar sağlıklılar. Sağlıktan daha ötesi yok geri kalan her şeye çare var. Bu günler de geçer ve boşuna bu kadar stres yapmışız keşke biraz akışına bıraksaydık deriz.

Prematüre anneleri olarak gerçekten yaşadıklarımız çok zor Allah yardımcımız olsun benim bebeğim de prematüre şuan 7 aylık ve çok zor zamanlar geçirdim ve geçiriyorum hala en zoru da desteksizlik öfke nöbetleri ama bazen düşündüğüm zaman bugünlerin kıymetini bilmeliyiz diyorum ebidaha gelmicek bu günler 6 ayımız hastanelerde anne kaynana evinde geçti bir odada büyüttüm bebeğimi prematüre olduğu ve hastalandığı için kimsenin kucağına veremiyordum vermek istediğim kişi annem de almak istemiyordu ağladığı zaman neden ağladı diyormuşum canı mı yandı diyormuşum neyse öyle böyle geçti inşallah güzel sağlıklı günlerimiz olsun

Çok teşekkür ederim ben sadece ben yaşıyorum böyle şeyleri zannediyordum hepinizden Allah razı olsun yükünüzü yükümüzğ hafifletsin bebeklerinize sağlık versin inşallah. Yaşadığımız şeyler kolay değil insan hep bir destek arıyor. Ben çevremde anlatamadığı için buraya yazdım, destek mesajları geleceğini biliyordum belki biraz iyi hissederim dedim iyi ki de yazmışım. Hepinizden Allah razı olsun tekrardan rabbim bizi kolaylığa sağlıklı bir şekilde ulaştırsın . Bundan sonra hepinize Duacıyım

@ayşeekmen ayy bana da sakral gamze dediler, mikrosefali dediler, nöral tüp defekti olabilir dediler, 39+4 2800 doğdu düşük kilolu bu sıkıntı var dedi dediler, kalbindeki delik kapanmamış dediler. Sonra beynim yandı.
Valla elalem pekmez yesin hanımlar, her gelen ağzını açıyor yok çok ufak çalışmaya başladın yok sütün niye gitti, aa emzirmiyor musun. Evin içini biz biliyoruz, biz yaşıyoruz. Kimsenin haddi değil gerçekten.
Evlatlarımız sağlıkla sevgiyle huzurla büyüsün 🌸

Bütün yazılanları okudum da, çoğunda kendimi buldum. 2 ay anne sütüalan bebeğimin vijdan azabını çekerken hem de... Emzirerek bebek büyütenler bebek büyüttüm demesin valla. Mama ile prematüre ve 2 aylıkbir bebek büyütmek öyle zor ki.
3,5 yaşındaki büyük oglumu hiç ilaçsız büyüttüm diye övünürken , anne sütü almadığı için bağışıklığı zayıf olan 3 aylık oğluma antibiyotik kullandım ben. Bu beni kötü bi annemi yapar?
Ev dağınık,heryerde yenidoğan eşyası, yeterli temizlik yapılmamış kafayı yiycem. Ama çaresiyok. Zamninda destek olduğum herkes firarda.Eşimle kendi başımıza büyütmeye çalışıyoruz.
Büyük oğlumu kreşegonderemedim hastalık getirir eve diye. Eskisi gibi sürekli oyunoynamak ,etkinlik yapmak istiyor. Ona da çok üzülüyorum. Yetemiyorum evlatlarıma. Kronik kansızlığım var zaten, pilin çabuk bitiyor. Migrenim var başım tutuyor sürekli. Çok yoruldum, ve sadece 4 aylık oldu bebiş. Düşündükçe kafayı yiycem...

Ben de 3 ay süt sağabildim artık çok büyük bir yük gibi geliyordu uykum olduğu halde dakikalarca sağmaya çalışıyordum ve bunu bırakmanın bana kendimi iyi hissettireceğini düşünüp bıraktım ve resmen üstümden yük kalktı. Bebeklerimizin anne sütü kadar mutlu bir anneye de ihtiyacı var. Sağım yapmayı bırakmak veya çok bunalmak sizi kötü anne yapmaz. Aksine acaba ben kötü bir anne miyim diye düşünmek bile ne kadar iyi olmaya çalıştığınızın göstergesi. Umarım psikolojik olarak da en kısa zamanda daha iyi hissedersiniz

Her birinde kendimi buldum okudukça.. 2 aylık bebeğim şuan dünyaya gelmek için çok çaba verdi hamilelikte bebeğin bulunduğu iç kese parçalanadığı için ayağına ellerine dolandı amniyotik bant sendromu oldu 5 aylıkken karnımda ameliyat ettiler ayaklarına dolanan bantlar alındı ayağını kaybetmesin diye sonra suyum azaldı derken gelişim geriliği başladı 29 haftada 1 cm açıklıktan suyum geldi 2 ay hastanede yattım sürekli iğneler ilaçlar serumlar hastalık kapmamak için herşeyi yaptım yaptılar 34 haftada 1880 gram doğdu küvezde kaldı eve geldik küçücük ele avuca gelmiyor derken 2 aylık olduk şuan onu bekleyen bir çok ameliyat var küçücük bedene bir çok ameliyat gerekiyor ve ben çok yoruldum uykusuzluk binen sorumluluk yükler destek almak istediğimde herkes yaşıyor normal dedi çevrem ama bitmiş durumdayım sinir patlaması ağlamalar yani tek değilsiniz bizi ancak biz anlarız..

Büşra hanım Allah yardımcınız olsun. Umarım bebeğiniz ve sizii iyi olursunuz. Çok şey yaşamışsınız . Umarım bir gün gelir de artık iyi olursunuz. Prematüre bebek anneleri o kadar zor şeyler yaşıyor ki. Kalabalığın içinde yalnızız resmen. Benim çevremde hiç prematüre bebek doğuran yok bu yüzden kimseye bir şey anlatamıyorum. Farklı olduğunu anlatamıyorum. Herkes normal zannediyor. Eminim her bebek zordur. Ama bu bambaşka bir şey. Allah yardımcımız olsun.

Elif hanım Allah kolaylık versin öncelikle. Benim bebeğim prematüre değil ama doğum sonrasınenfekaşyondan kaynaklı 10 gün hastanede yattı o süreç bile çok yorucuydu benim için. Şimdi bir aylık oldu. Özellikle geceleri neredeyse 5-10 dakikada uyanıyor. Birde 3 yaşında kızım var. Kızımda benimle vakit geçirmek istiyor. Bebeği uyutayım birlikte vakit geçirelim diye uğraşıyorum ikisine de yetemiyorum. Dediğiniz gibi kilo mu vereyim yemek mi yapayım temizlik mi yapayım kişisel bakımıma mı zaman ayırayımu şaşırıyorum artık. Her bebeğin annesi çok değerlidir ve herkes bebeği için en iyisini ister. İlk çocuğumda 4.5 aylıkken işe başlamak zorundaydım ve eşime o kadar kızmıştım ki ücretsiz izin alamadığım için. Sonra işe başladım bakıcı eve geldi annemin yanında bakmaya başladı (annem 70 yaşında) ben ise yarım gün çalışıyordum süt izninden dolayı. İşe gittikçekafam dinlendifarklı insanlar gördüm sosyalleştim. Bebeğimi de özlemiş olarak eve geldiğim için onunla daha sabırlı bir şekilde ilgilenebildim. Hem yukarıda yazan bazı arkadaşların dediği gibi destek alabilirsin. Ya da haftada iki gün(yarım gün olacak şekilde) güvenebileceğin bir bakıcı bulabilirsin. En azından o süre zarfında evinin işini de yapsan kendine de zaman ayırsan kafan rahatlar. İyi bir anne olduğundan emin olabilirsin💐💐 Kiloları da dert etme inşallah zaman içinde halledeceğiz.💕