Doğum Hikayem

benimdoğum hikayem hoc umduğum ve beklediğim gibi olmadı fakat bebeğim kucağımda yazıyorum bunu bu yeterli 🙂
gebeliğim boyunca hiç kötü doğum hikayelerine kulak asmadım. çok kolay doğuracağıma inandım hep. çünkü harika giden bir gebeliğim vardı. ne mide bulantısı ne halsizlik. son haftalarda ağırlaşana kadar da hep ayaktaydım. ara ara lekelenmelerim olmuştu sadece. ama onlarda da panik olacak kadar değildi.
derken doğum zamani yaklaştıkça doktor kontrolü haftada bire düştü. sürekli gittiğim doktor çok kafamı karıştırdı son kontrollerde ona da bir daha gitmem dedim. o kadar ki olumsuza kendimi kapatmıştım. Gün yaklaştıkça stres olmaya başladım. uyuyamıyordum her an olabilir diye. plates egzersiz yaparken evde bebeğin yan duruyor sezaryen olabilirsin dediler 36. haftada ekg kan tahlili hazırda dursun diyerek hazırlık yaptık. bir sonraki hafta bebek baş geliş oldu. en son pazartesi makat geliş dendi. artik dönmez büyüdü derken cuma akşamı suyum geldi. hastaneye giderken sezaryene alınacağımı düşünüyordum. ilk kontrolde bebeğim yine dönmüş ve baş geliş dediler. asla sancım yoktu ama suyum gelmeye devam ediyordu. suni sancı taktılar. nst ye bağladılar. açıklık kontrol ediliyor hiç olmuyordu. ve bence ordaki bazi ebelerin tutumu yüzünden kastım kendimi asla açıklık olmadi. suni sancı için sürekli soruyorlar ama asla sancı hissetmiyordum. artık psikolojim bozuldu ağlamaya başladım. 23 saatin sonunda doktoruma bana çıkış verin özel hastaneye gidip sezaryen olacağım dedim. doktorum sorun olmadığını ilk doğumlarin uzun olabileceğini söyledi. sancında yok zaten uyu gez canını sıkma her sey kontrol altinda dedi. ikna oldum. doktorun gitmesinden birkaç dk geçti. tam uyuyakalmışım derken nst den gelen ses üzerine odama ne kadar ebe hemşire varsa geldi. uykudan bir panikle uyandım. herkes birbirine bağırıyor ameliyathane hazır mi doktor nerde gibi. doktor geldi bebegimin kalp atışıni alamadılar. apar topar beni ameliyata götürdüler. o kadar acil oldu ki yataktan kalkarken terlik giyerken bile doktorum bağırdı terlik zamani değil diye. asansör ile ameliyathaneye çıkarken göbeğimi sallıyordu doktor. korkumdan soramıyorum da ama ne oldu dedim bebeği çıkarmam lazım bir an önce derin nefes al konuşma dedi. ameliyathaneye girdik. sedyeden ameliyat masasina beni ittiler emekleyerek ben gectim. anestezi derken zaman yok ona dedi doktor. sterilizasyona zaman yok dedi batikonu şişe ile döktüler üstüme.buz gibiydi zaten korkudan titriyordum. ağzıma geçirdikleri aleti hatırlıyorum en son. genel anestezi ile uyuttular. gözümü açtım bebeğim yaşıyor mu dedim ilk. evet bebek iyi dediler. nerde dedim odaya götürmüşler. ama beni de odaya alana kadar inanmadım. sonra gördüm tam ne hissettim ilk ne zaman kucağıma aldım hala hatırlamıyorum. yaşıyordu orda bana bakıyordu bu yetmisti. hastane çantası hazırlarken yaptığım ayrı çantayı alacak zamanda olmadı yesil beze sarılı gelmiş bebeğim. annem eşim bebeği görünce ağlamış. hepimiz öldü sanmıştık çünkü. o anları göremedim. eşimin bebeğimle tanismasini ilk ne yapti nasildi hala icimde yaradır o ani kaçırmış olmak. ben gelene kadar annem giydirmiş bebeğim. kardeşlerim görüntülü aramış herkes görmüş. hiçbirinin ilk tepkisini göremedim. ben anestezi etkisiyle ne zaman emzirdim bilmiyorum. 6 saat zaten kalkamadım. bebeğimde biraz etkilenmiş olmali anesteziden cok sakindi.
ama şimdi bakıyorum normal doğum sezaryen doğum hepsinin heyecanini yaşadım diyorum. bebeğim öyle gelmeyi tercih etmiş diyorum. sağlıklı yanimda uyuyor. iyi ki varsın oğlum. varlığına bin şükür