Devamlı Çok Zorlanma Hisleri

Hiç dert etmeyin kendinize, ben destekli büyüttüğüm halde bunları düşünüyor ve hissediyorum. Eski hayatımı özlüyorum o sakinliği arıyorum bunları düşünürken ben de acaba gerçekten tam anne olamadım mı diye sorguluyorum ama sonuçta yıllardır bu rahatlıktaydım 1 yıldır kısıtlandım bunları hissetmem normal diye kendimi rahatlatıyorum.

Bende aileme 1000 km uzak bi şehirdeyim sadece eşim var oğlum 5 aylık oldu hala kendime gelemedim sürekli birini düşünmek onun için endişelenmek çok zor kendimi kaybettim artık bi hayatım yokmuş gibi hissediyorum sadece bebek ve ben günün 24 saati beraberiz. zaman geçiyor ama ben hayat neşemi kaybettim

Sizi o kadar iyi anlıyorum ki kızım on buçuk aylık oldu ve bende desteksiz büyütüyorum benim eşim de yurt dışında tek başımayım ailem çok yakınımda oturuyorlar yüz metre bile yok aramizda ama gelmiyorlar ara sıra arıyorlar kız nasıl tamam bitti çok bunalıma giriyorum bazen ama kızıma baktığım zaman bana muhtaç olduğunu bana o güzel gözleriyle parıltı bir şekilde baktığında geçiyor bu günlerde geçecek büyüyorlar bugunlerini ozlicez emin olun sabır annelik ondan kutsal işte bütün hayatını biranda yok edip bebeginle tekrardan varoluyorsun

Gerçekten sanırım bize yakınımızda olup da yardım etmemeleri aslında birazcık zor ve ağır geliyor ben de kayınvalidemler çok yakınımda ve yanıma gelmemeleri beni her gün görüp bebek nasıl diye sadece sormaları hiçbir yardımlarının dokunmamaları bencillik gibi geliyor ve çok zorluyor , ve özlem duyacağımız hislerine çok ama çok katılıyorum ben şu an bu anın içindeyken bile yaşadığım anı özlem duyuyorum bazen o kadar tatlılar ki bu evler geçtiğinde çok Özleyeceğime emin olarak büyütüyorum onu elimden geldiğince öpüp kokluyorum her dakika ama hislerime de maalesef engel olamıyorum, inşallah onlar için güzel ebeveynler olarak bu işin altından kalkarız..

Bütün çabamız onun için zaten rahat duş almak beş dakika sessiz oturup bir çay kahve içmek bile lüks olmuş bizim için daha dün ağlama krizine girdim neden bu kadar yalnızım diye ama geçecek başka yolu yok deyip kendimi sakinleştirmek ten başka bir çarem yok

Bende bu gece girdim ağlama krizine , yine de iyi ki birbirlerimizle konuşuyoruz yalnız olmadığını bilmek bile insanın biraz yükünü hafifletiyor 💜

Evet bu uygulamayı ondan çok seviyorum bazen hiç tanımadığınız kisiler bile ailenizden daha yakın olup daha iyi anlayabiliyor sizi

Benim kızım da 4.5 aylık. Biraz da alerjik ve kolik olduğu için hem benim diyetim hem de bebeğin krizleri derken baya zor bir dönem geçirdik. Benim eşim destek olmuyor açıkçası. Akşamları yarım saat falan oynuyorlar ya da hastaneye götürülecekse arabayla bırakıyor falan, o kadar. Ama annem hep yanımda. Yine de bunları düşünüyor insan. Bana iyi gelen şey öğleden sonra serinlikte ya da güneş batınca biraz bebeği de arabasına koyup yürümek oluyor. O anda rahat ediyorum biraz. Ben içeceğimi alıyorum (su) kızımın da mamasını hazırlıyorum. Bebek arabasıyla 1 saat falan yürüyoruz. O arada da kısa şekerleme yapıyor, ona da iyi geliyor ve kollarım dinlenmiş oluyor, biraz mental olarak iyi hissediyorum. Bence siz de size iyi gelecek ve eski halinizle yeni haliniz arasında minik de olsa bir bağ oluşturacak bir şeye başlayın. Bazı anneler için bu evde 1 bardak kahve içmektir, bazı anneler için bir yere gitmese bile eski giysilerini elbiselerini giyip süslenmektir, bazı anneler içinse yürüyüştür. Bazen eski bir arkadaşı görmek, onla vakit geçirmek de iyi gelebilir. Bunu rutin olarak yaptığınızda daha iyi hissetmeye başlayacaksınız.

Bu arada duş konusunda annem olmasına rağmen benim de vaktim olmuyor ve eşim geldiğinde bebekle oynarken 3-4 günde bir duş alabiliyorum ve takdir edersin ki hava çok sıcak ve yaz mevsimindeyiz. Ama çok da şikayet etmemeye çalışıyorum çünkü yapabildim deyip buna odaklanıyorum, yoksa yapamadıklarıma odaklansam başım yerden kalkmaz :D

Merhaba benim iki kızım var biri 5 yaşına girecek diğer kızım 14 aylık bazen kendimi çok yetersiz yorgun ve tükenmiş hissediyorum köşeye çekilip ağlayınca kendime geliyorum rahatlıyorum kalkıp kızlarının sana ihtiyacı var diyorum annemle kayınvalidemle aynı şehirdeyim gel gör halimi sanki bir tek kayınpederim anlıyor gibi bazen alır kızlarımı kendi evlerine götürür oynar bakar bir kaç saat sonra getirir hafta da bir de olsa bunu yapınca mentalim yerine geliyor biz annelerin yetersizlik duygusu hep var kaç tane çocuk olursa olsun etrafta bir anneyi anlayan bir kadın yoksa hep çöküşteyiz