Depresyon

Merhabalar, sizi çok iyi anlıyorum, her anne sizi çok iyi anlar hepimiz aynı şeyleri yaşıyoruz. Şimdi çok zor ve karmaşık geldiğini düşünüyorsunuz fakat bu günler ve bu hisler geçiyor. Bebeğinize yeni yeni alışıyorsunuz yaşadığınız lohusalık hormonları size kendinizi yetersiz hissettiriyor oysa siz sadece kucağınıza alsanız bile bebeğinize bu yeter. Temiz hava almaya ve varsa arkadaşlarınızla hislerimizi paylaşmaya çalışın. İçinizde tuttukça depresyona gömülürsünüz. Birkaç aya bu düşünceleriniz kendiliğinden geçecek. 🌸

Geçecek🌻 Bunalinca gececeeeek diye bagirin kendi kendinize. Ilk 40 günü ve hatta sonrasında bir iki ayi "sis perdesinin arkasından dünyaya bakıyormuş gibiydim" diye anlatıyorum hep ve inanin hala bulanık o dönem benim için. Ama sonrasında her sey dagilip gidecek, güneşli günler gelecek. Bebek ağlıyor diye korkardım ben de, zamanla öğreneceksiniz onun dilini, yüreğinizi ferah tutun🌻💜

İlk 50 gün ailem olmasa biricik yavruma neler yapardım düşünmek bile istemiyorum. Onu hiç sevmediğimi, onun beni sevmediğini, ona bakamayacağımı düşünüyordum. Sonradan düzeldim. Evimize 4. Ayda döndük. Şimdi 6.5 aylık. Ve çok tatlı anne oğul olduk. Hayallerimdeki anne oldum. Ve oğluşum beni görünce çok mutlu oluyor.
Kısaca herkes bu süreci yaşar. Bazıları daha erken bazıları daha geç atlatır. Korkmayın sizinki de geçecek. Hele bı 3 aylık olsun. Öfkeniz falan kalmaz. Ayrıca aslında çok kolay imiş. Sadece acemilikten yapamamişiz.

Benzer duyguları yaşadım hep. Biraz da zorlu süreçler yaşamıştık erken doğduğu için sarılık oldu emme kasları zayıftı yeterli beslenemedi vs annem bizle kalıyordu. Sonra artık oğlum kendlne kendi kilo alımı sağlığı herşeyi düzeldi ben bu sefer artık annem evine dönecek diye düşündüğümde ağlamaya başlıyordum. O gidince yapamam anlayamıyorum diye. Sağolsun çok uzun süre de kaldı benimle hatta annemle yatıyordum yardımcı olması için. Ama git gide anneme daha az ihtiyacım olmaya başladı sonra kendime güvenim geldi. Git lazım olursan çağırırım dedim. ( aynı sokakta oturuyoruz ona rağmen gitmesinden korktum) gittiği ilk gece ben yine bi ağladım ama baktım yapabiliyorum zaten annem de olsa bebeğim bana ihtiyaç duyuyor. Artık sadece gündüz biraz molaya ihtiyacım olduğunda arıyorum. 3 aylık oldu ama 2 ay annem kaldı yanımda sağolsun ben anca alıştım. Bebeğe bir bakın ne kadar masum ağlarken onlar da çok yoruluyor evet insanın sinirleri oynuyor ama onun o halini görünce kendinizi onun yerine koyun derdi var ama dili yok anlatamıyor. Ben bi derin nefes alıp tekrar bakıyorum ama eğer sinirimi dizginleyemiyorsam eşime veriyorum o biraz geziyor ben o ara sakinleyip enerjimi normale çekiyorum sonra yine aldığımda bu sefer bebek de sakinliyor. Anneyle çok uyumludur bebek sizin stres ve siniriniz varken bebek sakinleyemez. Mümkünse bi kucak değişimi eğer yalnızsanız da bir kaç saniye bırakıp nefes alıp tekrar kucaklamak çözebilir. Yaşadığınız hiç bir duyguyu sadece siz yaşamıyorsunuz ne kadar çok anne var hepsi kendine göre duygularla geçiriyor bu süreçleri kimisi daha kolay atlatabilir. mesela ben çok ağlayarak adapte oldum anneliğe. Merak etmeyin olacak siz de anlayacaksınız onun dilinden sadece zaman tanıyın. Mümkünse dışarı çıkın hava almak iyi geliyor.