Bitmeyen Lohusalık

Hayır yalnız değilsiniz kesinlikle. Benim bebeğim 4 aylık ve yeni yeni kendimize geliyoruz. O geçmişe duyulan özlem ve aynı zamanda suçluluk duygusu, kesintisiz uyuduğum günler, özgürce ve istediğim zamanda dışarıya çıkabilmek, yemek yemek vs hepsi o kadar özledim ki. Ama 4. Aya kadar çoğu şey düzeldi. Dışarı çıkabiliyoruz yenidoğan uykusuna nazaran şimdi daha çok uyuyabiliyor. Yemek yiyebiliyorum falan. Hepsi tam anlamıyla oturmadı ama kendime diyorum ilk zamanlar öyle iken şimdi böyleyiz demek ki geçecek zamanla.

3aylık benim bebeğim bedensel yorgunluğa alışıyor insan ama mental olarak çöktüğümü hissediyorum

Ben sizin gibiydim destek almazdım tek büyütürüm falan diyodum öncedende cok sosyaldim işe giderdim vs ilk zamanlar cok kötü oldum sürekli aglıyodum bence bebeği sevmekle alakalı bi durum değil tabi ki hepimiz cocugumuzu sevşyoruz ama sonucta artık o var ve ona göre her hareketimiz. Canımız istediğinde ya da hastayken uyuyamıyoruz bile ya da bi yere gitceksin tek cıkamıyosun bile ne kadar zor aslında. Zamanla destek almaya basladım yoksa evliliğimide sarsıyordu, biraz biraz cıkmaya basladım sonra yarım gün işe döndüm ve mentalimde düzeldi tabi ki hala eski ben gibi değilim ama insanlarla konusmak bi kahve içmek dısarı cıkmak iş yapmak vs bana cok iyi geldi. Suan 11 aylık 1 ay oldu işe baslayalı

Bebeğim 15 aylık halaa özlüyorum eski beni.Bu biraz hem kişiliğimize hemde anne olmadan önceki özgürlüğümüze bağlı bence.Bi arkadaşım daha asosyal biriydi çok çabuk adepte oldu anneliğe ama ben halaa eski özgürlüğümü çok özlüyorum.Çantamı alıp dışarı rahat rahat çıkabilmeyi,istediğim zaman sıcak kahve içebilmeyi,istediğim zaman istediğim kadar duş alabilmeyi,öğlene kadar uyumayı,eşimle baş başa bir sürü yere gidebilmeyi vb. Hepsini aşırı özlüyorum.Demem o ki Kendini suçlama asla bunun için genel olarak her anne bu hisse kapılıyor.Anın tadını çıkarıp evlatlarımızla bir şeyler yapıp mutlu olmayı bilmeliyiz bence.Bebeğine kocaman sarıl çünkü 1 kere sarılacak evladı olsun diye yıllarca hasret çeoej insanlar var.Hep bunu hatırlatıyorum kendime

Yalnız değilsin demek iyi bir şey ama maalesef 6. Aya yaklaşmışken hala aynı duyguları beslediğimi söylemek mutsuz da edebilir. Henüz 4 gün önce bile eşimle mutsuzluğum üzerine tartıştık.

Ortalama 7-8 yıldır aktif iş hayatında olmayı geçtim, ekonomik olarak bile bağımsız olmamak o kadar yıpratıyor ki… kaldı ki eşim bu konuda dünyanın en rahat insanıyken.

Yemek yemek, uyumak, birileri ile sohbet etmek tam bağımsızlığımı kaybetmiş gibi hissediyorum artık.

Ama çözmek için destek çok önemki bunun artık farkındayım, mesela evi temizlemek eskis gibi rahat değil ama tek başıma bunu düşünmek bile rahatsız edici, o zaman haftada 1 olmuyorsa ayda 1 birini öağırmalıyım ekonomim ne kadar el veriyorsa.

Dışarı çıkmak inanılmaz zor, yavaş yavaş çocuğumu bırakmayı öğrenmeliyim mesela, çünkü çocuk bizi bırakamıyor değil biz vicdanımızla bırakmıyoruz. Ama babası da var, o da babası benim anne olduğum kadar bakmalı. Öğrenmeli..

Yavaş yavaş böyle taşlar oturtmaya çalışıyorsun işte 🤷🏻♀️

Çok normal. İlk 6 ay evde tek başımaydım bebeğimle ve hayatım bitmiş gibi hissediyordum. Ben kalmamıştı ,sadece bebeğim vardı. [7.ayda](7.ayda) bakıcı buldum, işe başladım, spora başladım. En önemlisi hormonlar düzene girdi . İşe gidip sosyalleşmek,dönüşte bebeğimle geçirdiğim saatleri dolu dolu geçirmek çok iyi geldi. [9.aydan](9.aydan) bildiriyorum evet eski ben yok, ama artık o kadın olmak da istemiyorum. Bebeğimle çok mutluyum, bir süre çok sevdiğim hobilerimi yapmasam da olur diyorum şuan. Çok yorgun ve bitik olduğum günler oluyor tabi ama herşey toz pembe değil yani. Bu yeni versiyonum daha güçlü, daha tamamlanmış, daha mutlu, daha güzel. Mutlu anne mutlu bebek demektir, nolur kendinizin üstüne gitmeyin,üzmeyin. Hissettiklerimiz çok normal ve yük etmeyin bunları kendinize. Dünyaya sıfırdan bir insan yetiştiriyoruz, yemeğinden, giysisine, bezine, bakımına herşeyi biz planlıyoruz. Yeterince mental yükümüz var.

Aynı yollardan geçmek bi nebze rahatlattı. Desteksiz büyütmüyorum ama eşim uzakta. Arkadaşlarım uzakta bebek hep beni istiyor. Başına buyruk bi insanken şimdi tuvalete gitmek bile zor nerdeyse. Bu yüzden yıpranıyorum.

2024 Şubat ayında ilk çocuğum, 2025 Aralık ayında ikinci oğlumu kucağına almış bir anne olarak yazıyorum. Size tavsiyelerimi yazacağım. Eğer size destek olabilecek birileri varsa kayınvalide, anne, görümce, arkadaş, eş dost gibi kesinlikle geri çevirmeyin. Evinizi affedersiniz B.K götürebilir hiç takmayın isterse kapıdan dışarı doğru bezler taşsın. Yemeğiniz olsun kendinizi ve çocuğunuzu aç bırakmayacak kadar yiyeceğiniz olsun geri kalan zamanı çocuğunuza ayırın. Elinizden geldiğince dışarı çıkmaya çalışın çocukla. Eğer arkadaşlarınız biz yardım ederiz hadi sen de gel gibi davet ediyorlarsa geri çevirmeyin. Ben günümü anlatayım isterseniz belki yol gösterici olur. Sabah kalktığımızda buzdolabında kahvaltılık hazırdır direkt onları çıkartırım salçalı yumurta üzerine de biraz peynir büyük oğlum ve ben kahvaltımızı yaparız portakal da sıkarım. Sonra küçük uyanır onu emzirir sütümü sağarım. Hemen bir yemek akşama pişmeye bırakırım. Eşim tatil olduğu için evde çocuğu da ona emanet ederim küçüğü. Büyük oğlumu bir etkinliğe götürürüm dışarıda. Fakat bu her gün olmaz haftada iki ya da üç kez. Eğer emziriyorsanız emzik kurtarıcı biraz. Mutlaka tutacağı bir emzik vardır çeşitlerini deneyin. Uyuturken pusette salliyoruz. Uyuyunca da yatağını alıyoruz. Çocuk yetiştirmek kolay değil tabii ki bizim de zor geçtiğimiz günler oldu. Önce kendinize iyi bakın yeyin için, çocuk zaten siz iyi olunca iyi olacaktır. Bebek arabasına bindirin bebeğinizi dışarı çıkmaya çalışın. Bebekler parkta daha iyi uyuyor. Saçınız uzun ise kısa yapmanızı tavsiye ederim. Tabi tercih meselesi. Sosyal medyadaki toz pembe hayatlara da inanmayın öyle bir dünya yok ☺️

Herkesin çocuğu uyuyor güzel güzel, ağlamıyor gereksiz. Evler pırıl pırıl hem de desteksiz büyütüyorlar. Benim evde birkaç kişi olduğu halde çocuğa bakamıyorum diyordum. Sonra takibi bıraktım sosyal medyada. Psikolojim bozuldu çünkü

Bir an için pırıl pırıldır. Çocuklu bebekli ev öyle bal dök yala olmaz. Uyku konusuna gelince benim çocuklar da eziyet etmez fazla normalde ama dün küçük uyumadı saat 5 e kadar, bugün de büyük uyumuyor hâlâ ayaktayız. Ağlar çocuk ağlamaz mı hiç. Bizim büyük her gece ağlama olurdu. Huyu bence öyleydi. Minik öyle değil mesela. O da mız mızlanır ama büyük gibi kıyameti koparmaz. Daha 2,5 aylık İlerde kim bilir ne bekliyor bizi. İlk çocukta tecrübesizlik oluyor herkeste olur. Bebeğinizle birlikte öğreneceksiniz her şeyi. Çocuğa annesinden başka kimse iyi bakamaz. Gayet iyi bakıyorsunuzdur. O sosyal medyaya gelince oradakiler işte para kazanmak için iyi olan şeyleri yansıtıyorlar yansıtmaya çalışıyorlar. Kamera arkasını bir görseniz emin olun hepimizden felakettir 😂