Bebekli Hayatta Değişen Sosyal Hayat

Ben bekarken İzmir buca da yaşıyordum Urfa'ya evlendim. Tam da senin gibi düşünüyorum uzun zamandır, benim bebeğim 10 aylık. Daha bu sabah oturup ağladım hiç bir sebep yokken. Ben daha bu durumu çözemedim bir de gurbette olunca daha da zor oldu benim için, psikolojim altüst oldu

Katılıyorum benim ailemin tamamı izmirde olmasına rağmen arada destek için yanımda oluyorlar ve gerçekten çok zor desteksizlik yanlızlığa , halinden anlanmamasına, çaresizliğine ağlıyor insan. Zaten insan dışı bir şekilde yaşıyoruz günlük 3-4 saat uyku full performans ve düzgün bir psikoloji olması lazım size de sabırlar diliyorum gurbet gerçekten çok zordur

Ben de izmir torbalıda yaşıyorum. Gebelik öncesi ve gebelikte aşırı sosyalken şimdi kapının önünü göremiyorum.. Bebeğim 5 ay 10 günlük, kolik bebek ve hala tam geçmedi. İnsanları yabancılayıp ağlamaktan katılıyor, bebek arabasında ve arabada da durmadığı için hiçbir şey yapamıyoruz.. evde odaları ve balkonu görüyoruz bolca

Nazlıcan hanımcım birkaç soruda sizinle aynı görüşteydik bebeklerimiz aynı zorlukta resmen bende dışarı çıkıp eve gelmek tamamen eziyete dönüştüğü için inanın markete bile çıkmıyorum eve biri gelsin bile istemiyorum zaten uyanık olduğu vakitlerde yeteri kadar yorulduğum için yatıp dinlenmek istiyorum bolca evin işi kendimle ilgileniyim vs derken dahada yorgun düşüyorum

Biraz büyüdükçe durum daha iyiye gidiyor, şu an olduğunuz konumdan daha rahat gezebilir, birileri ile oturabilir pozisyona geliyorsunuz.

Ben 4-5. Aylarda dibe vurmuştum, eski hayatımı inanılmaz özlüyordum ki ben bebeğine rağmen sosyal olan biriydim bu arada, kızımla sabahları yürüyüş yapardım-akşam hava yağmurlu bile olsa yine eşimle dışarıdays çıkan biriydim.

Belirli bir süre sonra kızımın huyunu, ne zaman daha iyi olduğunu, hangi şartlarda rahat edebileceğimi keşfettim. Bu da benim 6-7. Aylarda daha rahat etmeye başlamamı sağladı. 8. Ayın ortasında da işe döndüğüm için artık hem daha sosyal hem de daha iyi hissediyorum.

Ama şunu üzülerek söylemeyelim ki çocuğu olmayan arkadaşlarınız ile çocuğu olan arkadaşlarınız arasında sizin için dağlar kadar fark olacak.Çocuğu olmayan, özgür gezen arkadaşınız sizi anlamayacak siz de onun özgürlüğüne gıpta edeceksiniz, çocuğu olan ya da çocuk sahibi olmak isteyen arkadaşlarınız ise size daha çok tolerans gösterecek ve daha rahat vakit geçireceksiniz. Benim en yakın arkadaşım görümcem oldu doğumdan sonra mesela, kendisinin de 17 aylık oğlu var benim 9 aylık kızım var. Daha net anlaşıp, birbirimizi daha iyi anlıyoruz.

Evet çocukla birlikte bütün hayatımız değişiyor ve adapte olmak zorlu bir süreç çektiğimiz cefanın sefasını sürdüğümüz günlerimiz olsun

Ben uzun bir süre eve misafir kabul etmedim zaten bebeğim küveze girdiği için ve kış olduğu için istemedim kalabalık ortam, bir çok kişi bize gönül koydu iyi ki bi çocukları oldu eve de almıyorlar falan dediler pek de umursamıyorum. Artık bazen beynimi uyuşturuyor konuşmalar da inşallah sizin de kolik ve uyumayan bebeğiniz olur diyorum 😂 Ama galiba Afranur hanımın da söylediği gibi büyüdükçe biraz daha düzeliyor. Ve gerçekten de yakın zamanlı çocuğu olan insanlarla biraz daha bir şeyler yapılabilir hale geliyor. Bir sürü arkadaşım vardı hiçbiriyle görüşmüyorum ama şu an en çok pilates arkadaşımla görüşüyorum 😂 Ben de hala markete bile gidemiyorum, şans eseri gidersem bile koşa koşa dönüyorum genelde 😂

Çok teşekkür ederimm. Çok zormuş bebek büyütmek ya annemin kardeşimi falan büyütürken bu kadar zorlandığını hatırlamıyorum. Bir de ben bebeğim büyüdükçe işler kolaylaşır uyurum falan diye düşünüyordum. Ek gıda dönemi, dış dönemi derken daha da kötüye gittik. Bana sorsan doğduğundan itibaren en zor dönem 8. Ay ile 10. Ay arası dönem... Asla unutmayacağım bu günleri 沈

Her bebek farklı sanırım bende acaba bu günler geçecek mi kolaylaşacak mı diye resmen gün sayıyorum ama ne olacağını bilemeyiz tabi büyüklerimiz o zor şartlarda nasıl çok çocuklu olabilmişler inanın benimde aklım almıyor

Ben de gün sayıyorum ama 2. Çocuğu da istiyorum :D böyle bir paradoks içindeyim. 3 yaşına falan gelsin ilk işim bir bale kursu mudur her neyse ona yazdırmak olacak

bol aglayis bol kahkahalarla annelikte 1 yili doldurdum benim icin inanilmaz zor ama cok guzeldi

yasina girdiginden beri sanki kucuk bir ergene bakiyormusum gibi ne desem istemiyor ne desem begenmiyor her seye muhalefet bir fikri var ama anlatamiyor birde yurumeye basladi pitir pitir

yenidogan donemini cok ozluyorum en azindan koydugum yerde duruyordu

yurume isi iyi oldu aslinda bir yandan parka cikiyoruz bol bol market gezmek de artik eglenceli oluyor bizim max sosyallesme bu kadar ama iste hic yoktan iyidir

cocuktan once disari ciktigim gezdigim dolastigim saatlerde simdi keske uyusa da bir dus alsam bende yatsam diye dusunur oldum annelik ne zor seysin

Gerçekten çok zor galiba hep böyle zor olacak inanır mısınız bu kadar zor bir şeyi nasıl bu kadar kolaymış gibi herkes yapıyor şu sıralar bunu düşünüyorum biz çok mu bebeğimizi önemsiyoruz diye böyle zorlanıyoruz onuda düşünüyorum ama çok çok zormuş çok büyük sabır ve tahammül gerektiren bir süreç

ben bu kadar zor olacagini bilmiyordum..

aynaya bakiyorum bu kim diyorum kendimi taniyamaz hale geldim bir bakim yapayim makyaj yapayim diyorum hemen ayaklarimin dibinde bitiyor bazen oyle bir psikolojide oluyorum ki kiziyorum kucucuk cocuga basliyor aglamaya cokuyorum bende agliyorum sonra bir sariliyor bana kendimden utaniyorum bagirdim diye

desteksiz cocuk buyutmek cok zor ve zaten sanirim destek gormedigimiz icin bu haldeyiz

birden fazla cocuk yapanlara saygim sonsuz bordo bereliler benim icin hatta [2.yi](2.yi) dusunenler bile o sekilde

7. 8. yaslarda daha rahatlariz diye umuyorum ben ama hadi hayirlisi

Kesinlikle desteksizlikten oluyor keşke hepimizin maddiyatı bir bakıcıya bir temizlik çalışanına yetse o zaman bebeklerimizi canı gönülden tükenmeden büyütürüz