Anneliğe Alışmak

Merhabalar tek değilsiniz hepimiz o dönemden geçtik. Bebeğiniz büyüdükçe işler biraz daha rayına oturuyor kendinizi yıpratmayın lütfen 🙏🏻

Çok takma ev işlerini bende çok pişmanım keşke kızıma ayırsaydım zamanı mı bir daha bu zamanlar gelmiyor kendine bu kadar sorumluluk yükleme

Büyüdükçe zorlaşıyor diyenler de var 🥹

Ama mecbur biri yapacak bu işleri. Öyle olmuyor ki. Bebek uyuduğunda hemen bir şeyler başlıyor. Mesela şuan bulaşık makinesi bitirdi uyanana kadar yerleştirmek lazım, akşama yemek yapmak lazım, çamaşır hiç bitmiyor zaten ütü…

Merhaba tek değilsiniz merak etmeyin

Ya hepimiz oralardan geçtik ama sana tavsiyem bebeğin uyanıkken iş yap

O uyuduğunda sende biraz dinlenmiş olursun bebekle 7-24 oyun veya aktivite yapacak değiliz

Güvenli bir ortamsa yanına getir seni görsün hem iş yap hem de konuş onunla

Bu en güzel aktivite olur

O uyuduğunda da sende bir kahve içip dinlemiş olursun en azından

Durmuyor ki. Ana kucağında da durmuyor mutfakta. Oyun aktivite de yapamıyoruz ağlıyor daha çok küçük. Kucakta olmak istiyor hep. Slinge bağlayayım bari dedim öyle de ağladı. Özellikle son 3 gündür aşırı aşırı huzursuz.

9 aylık bebek annesi olarak cevap veriyorum, hala birşeylere yetişmeye çalışıyorum ama yetişiyorum da. Bebek büyüdükçe rutin haline geliyor ve alışıyorsunuz merak etmeyin. İlk aylarda yetersizlik hissi oluyor lütfen kendinize eziyet etmeyin bu hisle. Siz mükemmel bir annesiniz, böyle hissetmeniz çok normal. Ev işlerine yetişmeyin bu arada, bebeğiniz büyüyor mu mutlu mu tamamdır. Kendinizi de ihmal etmeyin, kendinizi de mutlu edin. Sevgiler

Bebeğiniz aşırı ağlıyor ve huzursuzsa belki kolik bir bebektir, 3.5 yaş ve 3.5 aylık kızlarım var bende sizin gibi sürekli koştur koştur yaşıyorum şuan.. Evet ev işi, yemek olması gerekiyor fakar şu var bu işleri kendinize bir nebze kolaylaştırabilirsiniz. Örneğin çok çok zor geçen günlerde ben evimi süpürmedim, yemek yaptım fakat bulaşığı eşime bıraktım ( eşim ağır sanayide çalışıyor) bazen olduğu gibi bıraktım, bazen bir tabak makarna yedik, bazen bebeğimle birlikte ağladım ama hepsi geçti, geçiyor. İnanın ikinci çocuğumda bunları dahi özlemiş olduğumu farkettim. Artık biraz daha tecrübeli olduğum için, eşimden yardım almaktan çevremden yardım almaktan çekinmiyorum. Eskiden " Her seyi yapabilirim " Düşüncesindeydim hiç yardım istemedim ve aşırı zorlandım. Şuan istiyorum çekinmiyorum, tavsiyem imkanınız varsa yardım alın, isteyin. Her ne kadar sıkışmış hissederseniz hissedin, hiçbir şeye yetişemeseniz bile ki çok normal, şuan bebeğinize yetişebiliyorsunuz ve onun tüm dünyası güvenli limanı sizsiniz. O sizinle çok mutlu ve huzurlu emin olun :) Ve bu süreçte sosyal medyadan uzak durmanızı tavsiye ederim, insanı çok olumsuz etkiliyor, mükemmel gösteriliyor her şey. Asla öyle değil, yalnız değilsiniz :) Her anne çocuğunun dünyasıdır, en güzelidir emin olun sizde öylesiniz..

Çok normal. Ben 9 aylıkken yenice adapte olmuştum. Ki en başından kendim bakmama rağmen. Zaman geçtikçe büyüdükçe tepki vermeye başladıkça daha da iyi oluyor her şey. İnanın herkes bizim gibi. Annelik dünyanın en zor ama en güzel şeylerinden biri🌸

Çok teşekkür ederim yorumunuz için. Eşim ev işlerine asla yardım etmiyor çok basit, temel şeyleri bile yapmıyor maalesef. Çok ağlamıyor son 3 gündür böyle oldu atak zamanı diye düşünüyorum. Bizim de makarna, mantı yediğimiz oluyor tabi. Ne kadar çabalasan da yetişmiyor zaten her gün de bir olmuyor. Biraz duygusallaştım galiba ben de 40ı çıkınca normale döner her şey diyorlardı ama ben ne bebeğe yetebiliyorum ne eve ne kendime. Yine de bu hallerini özleyeceğimi bildiğim için bol bol kucaklıyorum, kokluyorum…

En zorlandığınız hangi ay olmuştu. Büyüdükçe rahatlanıyor mu yoksa daha mı zor oluyor uyanıklık süresi arttığı için?

Emin olun büyüdükçe daha kolay, siz daha zor diyenleri dinlemeyin. Bebeği mama sandalyesine oturtup onunla sohbet ederek yemek yapmak diye bir şey var mesela, oyun halısına koyup önüne oyuncak koyup çamaşır katlamak ya da.

Ama siz her şeyi omzunuza almayın bu arada, eviniz bırakın biraz kirlensin — ki temizlik konusunda çok hassas biriydim artık evimi süpürmek için beklemem gerektiğinin farkında biriyim —- yemeği sadece kendiniz için yapmıyorsunuz, o ütü sadece sizin için değil, o çamaşırlar sadece size ait değil. O ortak hayatta kim varsa sizinle birlikte bölüşmeniz gerekiyor önce siz bunu içinizde kabul edin ki sonra talep edebilesiniz.

Eşim gerçekten sabahtan akşama çok yoruluyor, bazen nöbetten geliyor biliyorum ama ben de 7/24 hiç bitmeyen bi mesai içinde çocuk bakıyorum, o eve geldiğinde nefes alabiliyor peki biz? Bize nefes alacak alanı açmazsa kimse emin olun süreç ilerledikçe zorlaşır, ama nefes alanınız olursa süreç ilerledikçe kolaylaşır. O yemeği yapmak da kolay ve keyifli olur, o bulaşığı yıkamak da….

Hala mı 😩 o zaman geçmiyor büyüdükçe demek ki. İnsan hem çok evhamlı oluyor, hem acemi. İnşallah çocuk uyurken amaaan deyip uyuyabileceğim ya da kendim için bir şeyler yapabileceğim günlere ulaşırım. Çünkü evin işi asla bitmiyor biri bitiyor biri başlıyor. Çalışırken zorlanıyordum ev işlerinde yine. Şimdi izindeyim ama mesaim uzadı resmen gecesi gündüzü yok anneliğin

Her annenin kalbinde bu yollardan geçmiş bir iz var. Benim için o ilk 3 ay her şeye ağlıyor, her detayı zihnime devasa bir yük gibi takıyor, sanki hiç geçmeyecekmiş gibi hissediyordum. Bebeğim şimdi 5 aylık oldu. Geriye dönüp baktığımda kendime ne kadar acımasız davrandığımı görüyorum. Keşke diyorum, keşke zihnimi bu kadar yormak yerine sadece onun kokusuna odaklansaydım. İlk annelik heyecanı, lohusalığın o ağır yüküyle birleşince insan bazen gerçeği göremiyor. Şimdi anlıyorum ki; mükemmel olmak zorunda değilmişim, sadece orada olmam yetiyormuş. Lütfen kendinize şefkat gösterin. Bu günler sandığımızdan çok daha hızlı geçiyor. O yüzden her ağlamasında, her uykusuz gecede aslında ne kadar mucizevi bir bağ kurduğunuzu düşünün. Geçmişin pişmanlıklarına değil, bugünün gülüşlerine sarılın :)

Kocaman sarılıyorum size, evet duygusallaşmak çok normal bu dönemde. Hiç kendinizi sorgulamayın, desteksiz bebek büyütmek zordur ama sonu çok güzel oluyor..

Ben [8.ayda](8.ayda) zorlanmıştım. Çok kucak istiyordu çok huysuzdu ağırdı kaldırmak zor oluyordu, uyku problemi vardı çok zorluyordu. Ama büyüdükçe kendi oynuyor, tepki veriyor, gülüyor, beraber yemek yiyorsunuz falan. Suan uyku arası çok olsada kitap bakalım hadi meyve yiyelim yemek yiyelim uyuyalım parka gidelim çok çok daha kolay. Baştaki zamanlar daha zor geldi yani