Ağlayarak Kucak İstemesi

Merhaba Şevval ben her agladiginda herşeyi bırakıp onunla ilgilendim. Kanguruya bağlayıp zorunlu işlerimi öyle yapmaya çalıştım. Evet kendime, eve yetişemedim çok bunaldım ama ona yetiştim böyle teselli oluyorum. Bırak ağlasın diyenleri hiç dinlemedim. Bu kişiye göre değişen bir durum kendini nasıl iyi hissedeceksen öyle hareket etmeni onerebilirim. Şunu sakın unutma her ne yapsrsan yap bu durum seni en iyi veya en kötü anne yapmayacak. Bizlerde insanız güzel anne

Şevval hanım benim oğlum 5 aylık ben de yalnız bakıyorum eşim eve geldiğinde duşa girip makineleri boşaltmak için vaktim oluyor onda da yarım saat icinde oğlum ağlayıp tekrar beni istiyor zaten. :) emzik de almadı gündüz ve gece memedeyiz. Alıştırma, ağlasın ne olacak vs o kadar duydum ve hala da duyuyorum ki. Ama zaman o kadar çabuk geçiyor ve zaman o kadar kıymetli ki. Her ağladığında yanına geleceğimizi bilmesi bize olan güvenini sağlamlaştirmaz mı sizce? Benim oğlum onu her zaman kucağıma alacağımı biliyor evet bunu çok da güzel kullanıyorlar evet :) ama ne olacak ki. İçeceğimiz bir kahve ona kendini güvende hissettirmekten daha önemli değil bence.

Biraz daha dişinizi sıkın derim. Siz çok güzel bir annesiniz ve bebeklerinin ağlamasına izin vermeyen anneler olarak bunlari hepimiz ara ara düşünüyoruz. Ben dişimi fırçalamaya vaktim yok diye ağlamıştım. :)) benim eşek dönmüyor bu arada hala sizinkine maşallah 冀

Merhaba şevval hanım bende sizin gibi yalnız büyüttüm ve büyütmeye devam ediyorum oglumu. Oğlum şuan 6 aylık. 6 aya kadar çokkk çokk zor uyuyan her dakika aglayan bir bebekti uyutmasam sabahtan akşama kadar duruyordu en son Osman beyin uyku uyanıklık vakitlerini keşfedip dakikasını geçirmeyince çözümü buldum. Megerse uyku araladığı uzun olduğu için uyuyamıyormuş. Uyku sorununuz varsa deneyin derim pes etmeden. Tabi her çocuk farklı. Bende bebegim agladıgı an herşeyi bırakır yanına koşarım. Hiç önemli değil yeri geliyor çizgi film açıp kahvaltımı yapıyorum. Yeri geliyor erken uyanınca yatakta yanıma yatırıp çzigim açıp 15 20 dk uyuyorum . Oğlumu agltstmadann herşeyi yapmaya çalışıyorum lütfen insanlara kulak asmayın hele eski nesile anneler ne hissediyorsa odur. Şunu da unutmayın lütfen 2 3 aya herşey geçiyor tadını çıkartın ♥️

Başlarda çok zor oluyordu. Desteksiz ve ailemden uzakta bakıyorum. Haftasonlarını ve eşimin iş çıkışlarını iple çekiyordum. Kendime vakit ayırmak için. İlk 6 aya kadar her ağladığında kucağıma aldım. Ama sakin bir şekilde yapmaya çalıştım bunu. Çünkü 6 aya kadar açlık, uyku, ilgi, gaz vs gibi istekleri olduğu için ağlıyordu. Bizi göremeyince, gitti korkusu oluyordu. O yüzden alıyordum kucağıma, konuşuyordum. 7 aydan itibaren yavaş yavaş bırakmaya başladım. Her şeyi ağlayarak yaptırmasın diye. Ağladığında sesleniyordum konuşuyordum susup sakinleşiyordu. Şimdi 10 aylık emekliyor evin içinde yanıma geliyor, geziyor. Evde onu tek bırakmayacağımın farkında. Oyun alanına koyup başka odaya gittiğimde gelemediği için ağlıyor, isyan ediyor ama almıyorum bir süre sonra susup oyuncakları ve kitaplarıyla oynamaya kendi kendine çığlık atıp konuşmaya başlıyor. Bazen olduğu odaya bilerek gitmiyorum. Yatağında, oyun alanında keyifli vakit geçiriyor. Kendince oyuncakları kitapları çözüyor, öğreniyor. Beni görünce ağlıyor. Kendi zamanını yaratıyorum ona.

psikolojik olarak hala lohusa olduğumu düşünüyorum yani herşeyini yapıyorum ancak yinede yetemediğimi düşünüyorum çevremdekiler çok iyi bir annesin demesine rağmen yinede düşüncelerde boğuluyorum 🥹 çok fazla ağrılarım var sizde de öyle mi bilemiyorum ama geçecek mi sahiden bu aşırı bağlılık 🥹

Gerçekten bu güne kadar hiç aman ağlasın diyip boşvermedim zaten böyle birşeye içim el vermiyor. Örneğin lavaboya gittiğimde ağlıyor mecburen bırakıyorum yatağında hızlı hızlı geliyorum. Bu dönem geçici olarak düşünüyorum sonuçta bir can getirdik dünyaya bakımıda haliyle zor ancak sanırım bana çok çok ağır geldi. Çok fazla düşünüyo ve kafa yoruyorum bu benide bebeğimide ve çevremde olan bir kaç kişiyide yoruyor. Evet eski ben artık yok ancak bu sorumluluk beni endişelendiriyor. Tamamen ona adapte yaşıyorum her ne kadar eşimin desteği büyükte olsa 🥹 umarım biraz nefes alabilirim yalnız olmadığımı bilmek bile iyi geliyor yazınız için teşekkürler 🥹 benimki [3.aya](3.aya) girer girmez dönmeye başladı yerde olduğu her an dönüyor🥹

Aslında çok büyük isteklerim yok meğerse ben “çok iyi dinlenmiş bir nankörmüşüm”. Yalnızca biraz ayaklarımı uzatmak dinlenmek durmak istiyorum 🥹 gece uzun uyku yaptığı için gün içinde yarım saat 40dk uykular yapıyor diyebilirm bu bile mükemmel bişey ancak elim kolum çok bağlı kalıyorum bu vakitlerde bile iniallah dahada hafifler bu durum 🫶🏻

Yalnızca kendime birqz daha vakit ayıramak ve bu durumu artık tamamiyle kabul etmek istiyorum 🥹 yazınız için teşekkürler umarım zamanla herşey çok daha güzel olur🥹

Evet hepimizin ihtiyacı olan şey. Başlarda zor oluyor. Çoğu şeyi yapmak için saatlerce eşimi bekliyordum. Çok yoruluyordum, uykularım yok denecek kadar azdı. Vücudumda ağrımayan kemik kas yoktu. Dinlendiğimde yetmiyordu. Çoğu zaman kahvaltıyı akşam üstü yapabiliyordum. 6. aydan sonra galiba bebekler kendi dünyalarına da dönüyorlar. Ben de o zaman kendime vakit ayırmaya zaman buldum. Oyunlar, etraf izlemeler, meraklılıklar, dönmeye çalışma, kendi elleri ve ayaklarını tanıma gibi farklı bir sürü şey; işte o zaman rahatlamaya başlıyorsunuz. Sizinle zaman geçirmek dışında artık kendi kendine de vakit geçirmek istiyor. Biraz daha sabır sadece. Zamanla her şey daha güzel ve keyifli oluyor☺️

Bebeğim 22 aylık ve kendime gelmeye başladığım zamanlarda bebeğim 1 yaşındaydı 凉 Hala daha tam olarak toparladigimi söyleyemem bu da sanırım annelik delilik tezini doğruluyordur 沈 hiç acele etmemelisin kendine sakın yüklenme sen kendini iyi hissettigin sürece bebeğine verimli olabilirsin ve evet zamanla herşey yoluna girecek 﫰

Çok teşekkürler iyiki varsın güzel anne🥹🫶🏻

Umarım iple çekiyorum biraz daha büyümesibi teşekkürler güzel anne iyi ki varsın🫶🏻🥹